Ta burza jest o burzy w 2019 roku. Inne burze o tej samej nazwie, patrz Typhoon Lekima.

Tajfun Lekima, znany na Filipinach jako tajfun Hanna, był jednym z najsilniejszych i jednocześnie najkosztowniejszych układów tropikalnych, które uderzyły w Chiny w 2019 roku. Był to dziewiąty nazwany sztorm w sezonie 2019 roku tajfunem na Pacyfiku. System ten powstał z depresji tropikalnej, która uformowała się na wschód od Filipin 30 lipca; stopniowo się zorganizował, przekształcił w burzę tropikalną i został oficjalnie nazwany 4 sierpnia. W sprzyjających warunkach środowiskowych Lekima szybko się nasiliła, osiągając maksymalną intensywność równoważną supertajfunowi o sile kategorii 4. Przed lądowaniem nastąpił jednak cykl wymiany gałki ocznej (eyewall replacement), co osłabiło system do równowartości kategorii 2; pierwsze uderzenie w ląd nastąpiło w prowincji Zhejiang pod koniec dnia 9 sierpnia. Po przejściu przez wschodnie części Chin Lekima dalej słabła i 11 sierpnia zanotowano drugie lądowanie w prowincji Shandong.

Przebieg meteorologiczny

Po powstaniu nad zachodnim Pacyfikiem Lekima charakteryzowała się szybkim wzrostem siły w wyniku ciepłych wód powierzchniowych i niskiego ścinania wiatru. W fazie maksymalnej osiągnęła bardzo skoncentrowane pole wiatru i dobrze zdefiniowane oko. Jednak klasyczny proces wymiany gałki ocznej, częsty u silnych tajfunów, doprowadził do czasowego osłabienia przed kontaktem z lądem. Po przejściu nad lądem system rozproszył się, przynosząc ulewne opady i silne porywy wiatru na dużym obszarze wschodnich Chin. W kolejnych dniach pozostałości burzy przemieszczały się na północny wschód, wpływając również na obszary mórz w okolicy wysp Ryukyu i Tajwanu.

Skutki na Filipinach

Prekursor Lekimy wzmocnił południowo-zachodni monsun nad Filipinami, co spowodowało bardzo silne opady i powodzie burzowe w różnych częściach kraju. W wyniku gwałtownych warunków pogodowych doszło do zatonięcia trzech łodzi; w tych wypadkach zginęło łącznie 31 osób. Ponadto wystąpiły podtopienia, osuwiska i przerwy w komunikacji drogowej na obszarach najbardziej dotkniętych ulewami.

Skutki w Chinach

W Chinach kontynentalnych Lekima spowodowała rozległe zniszczenia, przede wszystkim w prowincjach nadmorskich. Intensywne deszcze doprowadziły do powodzi, osunięć ziemi i poważnych uszkodzeń infrastruktury. W wyniku działania tajfunu śmierć poniosło 89 osób, a łączna wartość strat materialnych oszacowana została na ponad CN¥53,7 mld (ok. 7,6 mld USD). Skutki obejmowały m.in.:

  • powodzie w dolinach rzecznych i zalania terenów rolniczych,
  • uszkodzenia domów i budynków użyteczności publicznej,
  • przerwy w dostawach prądu i wody oraz zakłócenia w łączności,
  • zamykanie portów, odwoływanie lotów i zakłócenia transportu kolejowego i drogowego,
  • straty w uprawach i gospodarstwach rybackich.

Władze lokalne ogłosiły masowe ewakuacje mieszkańców z rejonów zagrożonych — łącznie ewakuowano setki tysięcy, a według niektórych raportów ponad milion osób, aby zminimalizować liczbę ofiar. Służby ratownicze prowadziły operacje poszukiwawczo-ratownicze bezpośrednio po ustąpieniu najsilniejszych wiatrów.

Inne obszary dotknięte

Tajfun spowodował również szkody na wyspach Ryukyu i na Tajwanie, choć tam skutki były relatywnie mniejsze w porównaniu z kontynentalnymi Chinami. W regionie zanotowano silne porywy wiatru, wysokie fale i lokalne powodzie, a także zakłócenia w żegludze i komunikacji lotniczej.

Reakcja i działania naprawcze

Po przejściu tajfunu władze angażowały zasoby do udzielania pomocy poszkodowanym — prowadzone były prace przy usuwaniu skutków powodzi, przywracaniu dostaw prądu i wody oraz remontach dróg i mostów. Chorągwie ratownicze, straż pożarna i wojsko uczestniczyły w ewakuacjach i akcjach ratunkowych. Przeznaczono także fundusze na odtworzenie zniszczonej infrastruktury i wsparcie rolnictwa.

Znaczenie i wnioski

Lekima przypomniała o dużej podatności na skutki silnych tajfunów gęsto zaludnionych nadbrzeżnych obszarów wschodnich Chin i okolic. Eyewall replacement, który osłabił system tuż przed lądowaniem, zmniejszył co prawda siłę wiatru przy lądowaniu, ale nie ograniczył gwałtownych opadów i związanych z nimi powodzi – to podkreśla, że ryzyko wodne bywa równie groźne jak bezpośrednie działanie wiatru. Doświadczenia z Lekimy wpłynęły na praktyki przygotowań i ewakuacji w kolejnych sezonach tajfunowych.