Laugh-In (oficjalnie Rowan & Martin's Laugh-In) był amerykańskim serialem telewizyjnym emitowanym w NBC w latach 1968–1974. Gospodarzami show byli komicy Dan Rowan i Dick Martin. Nazwa programu nawiązywała do kulturowego sufiksu „-In”, używanego w tamtym okresie przy określaniu imprez i zgromadzeń (np. "Ludzkie Be-In").

Format i charakter programu

Laugh-In wyróżniał się niezwykle szybkim tempem i fragmentaryczną formą: program składał się z krótkich skeczy, gier słownych, pojedynczych gagów i powracających numerów, często bez klasycznego wprowadzenia czy łącznika. Gospodarze Rowan i Martin pojawiali się zwykle w smokingach, a rolę spikera pełnił radiowy Gary Owens. Za produkcję odpowiadali George Schlatter i Ed Friendly, którzy kierowali show „zza kulis”.

Wśród charakterystycznych elementów programu były m.in.:

  • "The Party" – luźne scenki oparte na konwencji przyjęcia, w których aktorzy komentowali aktualne wydarzenia i trendy;
  • "Laugh-In Looks at the News" – parodie wiadomości i krótki komentarz do bieżących spraw;
  • "Joke Wall" – ściana z drzwiczkami, przez które wchodziły postacie wypowiadające krótkie żarty;
  • liczne powtarzające się sloganiki i hasła, które weszły do popkultury, takie jak "Sock it to me!", "You bet your bippy!" czy "Look that up in your Funk and Wagnall!"

Obsada i goście

W programie występowała duża, rotująca obsada wykonawców — wielu z nich zdobyło dzięki Laugh-In krajową rozpoznawalność i później rozwijało długie kariery filmowe i telewizyjne. Wśród regularnych i częstych wykonawców byli m.in.: Goldie Hawn, Arte Johnson, Lily Tomlin, Henry Gibson, Ruth Buzzi, Dave Madden, Joanne Worley, Alan Sues, Chelsea Brown oraz Judy Carne.

Do programu zapraszano również wielu gości muzycznych i aktorskich — pojawiali się m.in. Tiny Tim, The Monkees czy Ringo Starr. Występy gościnne przyczyniły się do promocji wykonawców, a sam program bywał platformą dla debiutów i nowych nazwisk.

Istotnym epizodem była obecność afroamerykańskiego komika Deweya "Pigmeata" Markhama — jego rutyna z frazą "Here come the Judge!" stała się jednym z memetycznych elementów show. W programie gościnnie pojawiali się też aktorzy spoza stałej obsady, np. brytyjski aktor Jeremy Lloyd oraz niektórzy członkowie obsady serialu Hogan's Heroes, między innymi Richard Dawson i Larry Hovis.

Polityka, kontrowersje i wpływ

Laugh-In często odwoływał się do bieżących wydarzeń i polityki, co sprawiało, że program bywał zarówno chwalony za trafne komentarze, jak i krytykowany za mieszanie rozrywki i polityki. Jednym z najbardziej pamiętnych momentów była krótka, zaplanowana wizyta ówczesnego kandydata na prezydenta Richarda M. Nixona w trakcie kampanii wyborczej — występ ten został odebrany jako istotny element medialnej strategii i budził dyskusje o wpływie telewizji na politykę.

Program zdobył dużą popularność pod koniec lat 60., otrzymał też uznanie branży telewizyjnej i liczne nagrody oraz nominacje; jego styl wywarł trwały wpływ na późniejsze produkcje komediowe i formaty skeczowe, w tym na programy takie jak Saturday Night Live i inne shows bazujące na krótkich, często przeplatanych gagach.

Schyłek i powroty

Po kilku latach olbrzymiej popularności oglądalność Laugh-In stopniowo malała; producenci tłumaczyli częściowo, że „zabrakło im rzeczy do parodii” i że format zużył się w obliczu zmieniających się gustów publiczności. Ostatecznie regularna emisja zakończyła się w 1974 roku. W 1979 roku odbyło się specjalne spotkanie, które na krótko przywróciło program do ramówki jako letnią atrakcję; w jednym z tych odcinków wystąpił m.in. Robin Williams.

Laugh-In pozostaje pamiętane jako jedno z najbardziej wpływowych programów komediowych swojej epoki — zapisało się w kulturze popularnej dzięki szybkości żartu, nowatorskiej formie i sloganom, które na długo pozostały elementem amerykańskiego słownictwa rozrywkowego.