Identyfikacja radiowa (RFID) jest technologią służącą do rejestrowania obecności obiektu za pomocą sygnałów radiowych. Jest ona wykorzystywana do kontroli inwentaryzacji lub pomiaru czasu imprez sportowych. RFID nie zastępuje kodowania kreskowego, ale jest uzupełnieniem do odczytu kodów na odległość. Technologia ta jest wykorzystywana do automatycznej identyfikacji osoby, paczki lub przedmiotu. W tym celu opiera się na identyfikatorach RFID. Są to małe transpondery (połączone odbiornik i nadajnik radiowy), które na żądanie przekazują informacje o tożsamości na niewielką odległość. Drugim elementem, który wykorzystuje etykiety RFID, jest czytnik etykiet RFID.
Identyfikator RFID to obiekt, który można nałożyć na produkt, zwierzę lub osobę albo wbudować w produkt, zwierzę lub osobę w celu ich identyfikacji i śledzenia za pomocą fal radiowych. Niektóre identyfikatory mogą być odczytywane z odległości kilku metrów i poza linią wzroku czytnika. Większość identyfikatorów posiada napis z prostym tekstem oraz kod kreskowy jako uzupełnienie odczytu bezpośredniego oraz w przypadku jakiejkolwiek awarii elektroniki o częstotliwości radiowej.
Większość tagów RFID zawiera co najmniej dwie części. Jedna z nich to układ scalony służący do przechowywania i przetwarzania informacji, modulowania i demodulowania sygnału o częstotliwości radiowej (RF) oraz innych specjalistycznych funkcji. Druga jest anteną do odbioru i nadawania sygnału.
Istnieją zasadniczo dwa rodzaje etykiet RFID: aktywne etykiety RFID, które zawierają baterię, oraz pasywne etykiety RFID, które nie zawierają baterii.
