Admirał czerwony (Vanessa atalanta) — opis, zasięg, migracje i hibernacja
Admirał czerwony (Vanessa atalanta) — opis, zasięg, migracje i hibernacja: odkryj wygląd, trasy wędrówek, zimowanie i występowanie tego barwnego motyla.
Admirał czerwony (Vanessa atalanta) to dobrze rozpoznawalny, kontrastowo ubarwiony motyl, występujący w umiarkowanej Europie, Azji i Ameryce Północnej. Jego rozpiętość skrzydeł wynosi zwykle 45–50 mm (1,8–2,0 in). Gatunek preferuje cieplejsze rejony, ale jest silnym migratorem — wiosną migruje na północ, a czasami wykonuje także powrotną migrację jesienią.
Wygląd
Admirał czerwony ma czarne skrzydła z charakterystycznym czerwonym pasem poprowadzonym ukośnie przez przednie i tylne skrzydła oraz białymi plamami przy wierzchołkach przednich skrzydeł. Spód skrzydeł jest mniej kontrastowy — brunatno-szary, co ułatwia kamuflaż podczas odpoczynku. Osobniki powracające po hibernacji często mają wyraźniej przyciemnione ubarwienie niż motyle z pierwszego lęgu.
Siedlisko i rozmieszczenie
Gatunek zasiedla zróżnicowane siedliska: ogrody, parki, przydroża, obrzeża lasów i zarośla. W północnej Europie jest jednym z ostatnich motyli widocznych przed nadejściem zimy, często żerując na kwiatach bluszczu w słoneczne dni. Występowanie obejmuje również południowe regiony, gdzie osobniki bywają aktywne przez większą część roku.
Cykl życiowy i pokarm
Samice składają pojedynczo jaja na liściach pokrzyw, a gąsienice żywią się głównie pokrzywami (Urtica spp., w tym Urtica dioica i Urtica urens), rzadziej innymi roślinami zielnymi. Larwy żyją w skupiskach, tworząc sieć jedwabnych nici między liśćmi. Poczwarka jest przymocowana do podłoża lub łodygi; rozwój od jaja do imago zależy od warunków pogodowych i dostępności pokarmu.
Migracje i hibernacja
Admirał czerwony jest gatunkiem silnie migrującym. W Ameryce Północnej zazwyczaj występują dwa lęgi od marca do października; znacząca część obszaru musi być co roku na nowo kolonizowana przez południowych migrantów. Jednocześnie ten gatunek potrafi zimować jako imago — znamy populacje, które przetrzymują zimę w ukryciu (szopy, szczeliny murów, budynki) i ponownie pojawiają się wczesną wiosną. W niektórych częściach zasięgu, np. na południu kontynentu lub w ciepłych rejonach, zimowanie jest mniej rygorystyczne; gatunek przetrzymuje zimę m.in. w południowym Teksasie. Motyl ten potrafi też latać w słoneczne zimowe dni, zwłaszcza w południowej Europie.
Zachowanie i obserwacje
Dorosłe motyle żerują na nektarze licznych roślin miododajnych (np. budleja, jeżyny, osty), ale chętnie korzystają też z soku fermentujących owoców, soku drzewnego czy odchodów. W cieplejsze dni zauważalne są aktywne, energiczne loty — często przysiadają na kwiatach lub liściach, a przy spoczynku trzymają skrzydła rozwarte lub lekko złożone. Dzięki rozpoznawalnemu ubarwieniu i częstym pojawieniom w pobliżu ludzkich siedlisk jest jednym z bardziej obserwowanych gatunków motyli.
Podobne gatunki i status ochrony
W terenie można go pomylić z innymi przedstawicielami rodzaju Vanessa, jednak kombinacja czerwonego pasa z białymi plamami w wierzchołkowej części przednich skrzydeł jest dość charakterystyczna. Gatunek nie jest obecnie objęty szczególną ochroną i w wielu miejscach jest powszechny oraz dobrze przystosowany do zmienionych przez człowieka środowisk.
Inne gatunki czerwonych admirałów to:
- Vanessa gonerilla — red admiral występujący w Nowej Zelandii (czasem określany jako tamtejszy „red admiral”).
- Vanessa indica — tzw. Indian red admiral, spotykany w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej.
- Vanessa vulcania — gatunek związany z regionem Wysp Kanaryjskich i Atlantykiem, bywa wyróżniany regionalnie jako „Canary red admiral”.
Podsumowanie: Vanessa atalanta to wyrazisty, migrujący motyl umiarkowanych stref klimatycznych, łatwy do zaobserwowania w ogrodach i zadrzewieniach. Jego obecność bywa zmienna sezonowo ze względu na migracje, lecz dzięki zdolności do zimowania oraz szerokiemu spektrum siedlisk nie jest zagrożony w skali globalnej.
Nowozelandzki czerwony admirał
Indyjski czerwony admirał w Simla, Indie
Malowane damy
Malowane panie są podrodzaju Cynthis z czerwonych admirałów. Wierzchnia strona ich skrzydeł jest przeważnie pomarańczowa.
W skład grupy wchodzą:
- Malowana dama (Vanessa cardui), której występowanie jest niemal globalne
- Malowana dama australijska (Vanessa kershawi)
- Malowana dama amerykańska (Vanessa virginiensis)
- Dama z zachodniego wybrzeża (Vanessa annabella).
Migracja
Malowana dama w Wielkiej Brytanii migruje zimą na południe. Zostało to udowodnione poprzez śledzenie ich na radarze. Lecą one na dużej wysokości podczas migracji na odległość 9000 mil. Gatunek ten może potrzebować do sześciu kolejnych pokoleń, aby odbyć 9000 mil (14 400 km) podróży w obie strony z tropikalnej Afryki do Europy.
Ogromne liczby migrują. Radar wykazał, że wiosną 2009 roku 11 milionów malowanych dam wleciało do Wielkiej Brytanii na dużej wysokości. Jesienią naliczono dwadzieścia sześć milionów odlatujących.
Malowana dama, pokazująca spodnią stronę skrzydeł
Pytania i odpowiedzi
P: Jaka jest naukowa nazwa motyla red admiral?
O: Naukowa nazwa motyla czerwonego admirała to Vanessa atalanta.
P: Gdzie występuje motyl rusałka admirał?
O: Motyl ten występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej w strefie umiarkowanej.
P: Jak duża jest rozpiętość skrzydeł motyla modraszka?
O: Rozpiętość skrzydeł motyla modraszka wynosi 45-50 mm.
P: Czy modraszek admirał jest gatunkiem osiadłym?
O: Motyl modraszek admirał nie jest gatunkiem osiadłym, zamieszkuje tylko cieplejsze obszary, ale migruje na północ wiosną i czasami ponownie jesienią.
P: Czym żywi się motyl modraszek admirał?
O: Motyl ten żywi się kwiatami bluszczu w słoneczne dni.
P: Czy modraszek hibernuje?
O: Tak, motyl ten hibernuje, a ponownie pojawiające się osobniki wykazują ciemniejsze ubarwienie niż osobniki z pierwszego lęgu.
P: Ile lęgów ma zwykle motyl czerwony admirał w Ameryce Północnej?
O: Motyl czerwony admirał ma zazwyczaj dwa lęgi od marca do października w Ameryce Północnej.
Przeszukaj encyklopedię