Książę Fryderyk Józef z Saksonii (26 grudnia 1737 r. – 26 lutego 1815 r.), znany również jako Josias, był wybitnym dowódcą wojskowym w służbie Habsburgów.

Urodził się w Schloß Ehrenburg w Coburgu. Był najmłodszym synem księcia Franciszka Józefa, księcia Saxe-Coburg-Saalfeld, oraz Anny Sophie, księżniczki Schwarzburga-Rudolstadt.

Josias wstąpił do armii Habsburgów i w 1759 roku otrzymał rangę pułkownika. Po udziale w wojnie siedmioletniej stopniowo piął się po szczeblach kariery wojskowej; do 1773 roku awansował, osiągając kolejne stanowiska, a następnie uzyskał rangę marszałka polowego. W kampanii 1788–1790, w czasie konfliktu rosyjsko‑turecko‑austriackiego, dowodził korpusem wojskowym pod ogólnym dowództwem Freihera von Laudona. W tej kampanii zajmował Mołdawię, zdobył twierdzę Chotyn w Besarabii i współdziałał z oddziałami dowodzonymi przez Aleksandra Suworowa, szczególnie w sukcesie pod Focşani (1 sierpnia 1789 roku). Po całkowitym pokonaniu głównej armii osmańskiej dowodzonej przez Wielkiego Wezyra Koca Jusufa Paszę w bitwie pod Rymnikiem, jego siły zajęły znaczną część Wołoszczyzny, w tym także Bukareszt, powitany przez miejscową ludność po ucieczce księcia Mikołaja Mawrogena. Wkrótce potem Josias otrzymał tytuł generała polowego.

Podczas pobytu w Mołdawii Josias nawiązał bliską relację z Therese Stroffeck. 24 września 1789 r. w mieście Roman urodził się ich syn, Friedrich. Po powrocie do Coburga Josias poślubił Theresę 24 grudnia tego samego roku; oficjalnie uznał wówczas ojcostwo syna. Friedrich został nobilitowany przez cesarza austriackiego 25 sierpnia 1808 r., a później, 17 lutego 1853 r., książę Ernst II Saxe‑Coburg‑Gotha nadał mu tytuł Freiherr von Rohmann (nawiązujący do miejsca urodzenia). Jako że urodził się przed ślubem rodziców, nie mógł jednak dziedziczyć księstwa Saxe‑Coburg‑Saalfeld.

W latach 1793–1794 Josias objął dowództwo nad armią w Austriackich Niderlandach podczas kampanii flandryjskiej. Dzięki zwycięstwom w ramach Wojen Rewolucyjnych we Francji (m.in. w bitwie pod Neerwinden w 1793 r. oraz pod Aldenhoven w 1794 r.) udało mu się przywrócić austro‑habsburską kontrolę nad częścią regionu: zajęto między innymi Condé, Valenciennes, Quesnoy i Landrecies wchodząc głębiej na terytorium Francji, zabrał jednakże przewaga polityczna i militarna przeciwnika stopniowo osłabiała pozycję koalicji. Dodatkowo wewnętrzne tarcia między sojusznikami oraz błędy organizacyjne przyczyniły się do serii niepowodzeń; armia Austrii poniosła decydującą porażkę w bitwie pod Fleurus (26 czerwca 1794 r.), co przesądziło o stratowaniu inicjatywy w tym teatrze działań.

Po tych porażkach Josias opuścił Holandię. Habsburska dyplomacja i decyzje polityczne zadecydowały o rezygnacji z dalszego prowadzenia wojny w tym rejonie. Rozczarowany sytuacją oraz polityką barona Thuguta, Josias złożył rezygnację ze stanowiska marszałka polowego; jego miejsce zajął hrabia Clerfayt. Książę powrócił do rodzinnego Coburga, gdzie spędził ostatnie lata życia i zmarł w 1815 roku.

Jego kariera pozostawiła ślad w historii jako przykład dowódcy potrafiącego prowadzić operacje na różnych frontach XVIII wieku — od konfliktów z Imperium Osmańskim po walki z rewolucyjną Francją — mimo że działania polityczne i sojusznicze ograniczyły często możliwości osiągnięcia trwałych rezultatów.