Pintupi to grupa australijskich Aborygenów, należąca do szerszej grupy kulturowej Pustyni Zachodniej. Ich tradycyjne terytorium leży na zachód od jeziora Mackay i jeziora MacDonald w Zachodniej Australii — na bardzo odludnych obszarach pustyni. Z tego powodu Pintupi byli jednymi z ostatnich Aborygenów w Australii, którzy utrzymywali tradycyjny, koczowniczy tryb życia aż do połowy XX wieku. Wielu Pintupich zostało przymusowo przesiedlonych w połowie XX wieku w efekcie m.in. prób z bronią jądrową i testów zbrojeniowych prowadzonych w rejonie Woomera. Zostali przeniesieni do osad i misji na wschód i zachód od swoich ziem, np. do Papunya, Balgo, Haasts Bluff, a nawet do Hermannsburg, co doprowadziło do rozproszenia społeczności. W ciągu kilku lat setki Pintupi zginęły wskutek obcych chorób i infekcji; wielu innych dotknęły problemy takie jak alkoholizm i przemoc, związane z nagłą i bolesną zmianą stylu życia — ludzie przyzwyczajeni do życia w małych, blisko powiązanych grupach mieli trudności z adaptacją do życia w dużych osadach i z konfliktami społecznymi (konflikty).

Historia najnowsza i polityka asymilacji

W okresie rządów Menziesów, a zwłaszcza w latach 50. i 60. XX wieku, polityka asymilacyjna miała głęboki wpływ na życie wielu Pintupi. W ramach tej polityki setki dzieci zostały odebrane rodzicom i umieszczone w misjach lub rodzinach zastępczych (misji, opieka zastępcza) — zjawisko dziś określane jako „skradzione pokolenie”. Przymusowe separacje, zaburzenie więzi pokoleniowych oraz utrata języka i zwyczajów pozostawiły długotrwałe skutki w społecznościach Pintupi.

Powrót na ziemie i odnowienie osad

Od lat 70. XX wieku nasiliły się wysiłki wielu Pintupi, zwłaszcza tych zgromadzonych w Papunya, na powrót do swoich tradycyjnych terenów. W 1981 r. część społeczności założyła osadę Kintore (Waḻungurru), przenosząc się na zachód. Dwa lata później, w 1983 r., powstała osada Kiwirrkurra, położona bliżej jeziora Mackay. Te ruchy były częścią szerszego procesu „powracania do kraju” (outstation movement), który miał duże znaczenie dla odrodzenia praktyk kulturowych, samostanowienia i zachowania języka.

Kultura, język i wierzenia

Pintupi posługują się odmianą zachodnio-pustynnego języka aborygeńskiego często określaną jako pintupi lub pintupi-luritja. Język, system pokrewieństwa, tjukurrpa (zwany też „Dreaming” lub „Ścieżkami Przodków”) oraz ceremonie są filarami ich tożsamości. System skórkowy i złożone reguły społeczne regulują małżeństwa, relacje rodzinne i obowiązki ceremonialne. Opowieści o drogach przodków — songlines — oraz praktyki związane z wiedzą o środowisku pustynnym (gdzie i kiedy zbierać pokarm, jakie rośliny i zwierzęta są użyteczne) są wciąż przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Sztuka i znaczenie artystyczne

Wspólnota Pintupi odegrała ważną rolę w rozwoju współczesnego ruchu sztuki aborygeńskiej, który narodził się w Papunya w latach 70. i stał się znany jako Papunya Tula. Malowidła i prace tworzone przez artystów z północno-zachodniej pustyni stały się sposobem zachowania i przekazu wiedzy o tjukurrpa, a także ważnym źródłem dochodu dla społeczności. Galerie i centra sztuki w osadach oraz w większych miastach przyczyniły się do wzrostu rozpoznawalności sztuki Pintupi na rynku krajowym i międzynarodowym.

Współczesne życie i wyzwania

W ostatnich dekadach Pintupi stopniowo odzyskiwali kontrolę nad częścią swoich ziem, ustanawiając nowe osady i outstationy oraz uczestnicząc w procesach uznawania praw do ziemi (native title). Powroty na tradycyjne tereny oraz rozwój centrów sztuki wzmocniły odnowę języka i kultury. Jednocześnie społeczności nadal zmagają się z problemami zdrowotnymi, brakiem infrastruktury, ograniczonym dostępem do usług edukacyjnych i mieszkalnictwa oraz dziedzictwem przesiedleń i polityk asymilacyjnych.

Izolowane grupy i „ostatni nomadzi”

Ważnym epizodem w dziejach Pintupi było ujawnienie się w latach 80. XX wieku małych, izolowanych grup, które przez długi czas żyły nadal w tradycyjny sposób na pustyni — najsłynniejsza z nich to tzw. Pintupi Nine, grupa osób, które pozostały poza kontaktami z europejskim społeczeństwem aż do przełomu lat 70. i 80. Ich pojawienie się uzmysłowiło całemu krajowi, jak długo niektóre społeczności były w stanie zachować tradycyjne życie w odizolowanych rejonach.

Pomimo trudnej historii, Pintupi nadal pielęgnują swoją kulturę, język i tradycje. Sztuka, powroty na ziemię i działania na rzecz praw do terytorium dają podstawy do odbudowy społecznej i kulturalnej, choć wiele wyzwań pozostaje do rozwiązania w sferze zdrowia, edukacji i warunków mieszkaniowych.