Szarża Picketta była atakiem piechoty rozkazanym przez Konfederacyjnego Generała Roberta E. Lee na pozycje Generała George'a G. Meade'a w Unii. Atak miał miejsce na Cemetery Ridge 3 lipca 1863 roku i był częścią ostatniego dnia bitwy pod Gettysburgiem podczas amerykańskiej wojny domowej. Porucznik gen. Porucznik gen. James Longstreet, który dowodził zasadniczą częścią natarcia, był sceptyczny co do powodzenia ataku. Najdalszy punkt, do którego dotarli Konfederaci, stał się symbolem — nazwano go znakiem wysokiej wody Konfederacji.

Co to była „Szarża Picketta” i skąd nazwa?

Szarża nosi imię gen. George'a Picketta, jednego z dowódców piechoty biorących udział w natarciu. W istocie atak z 3 lipca 1863 r. przeprowadziły trzy elementy sił Konfederacji pod ogólnym dowództwem Longstreeta — w sumie około 12 500 ludzi z dziewięciu brygad piechoty, które ruszyły przeciw centrum pozycji unijnych.

Przyczyny i przygotowania

Lee liczył, że silne uderzenie na centrum linii Unii zakończy bitwę na jego korzyść. W dniach poprzedzających 3 lipca ataki Konfederacji po obu skrzydłach nie przyniosły przełomu. W nocy 2 lipca, podczas narady, Generała George'a G. Meade'a powiadomił, że spodziewa się próby ataku na własne pozycje centralne następnego dnia. Plan Lee zakładał najpierw rozbicie obrony artyleryjskiej Unii, a potem skoordynowany szturm piechoty.

Przebieg ataku

Rankiem 3 lipca rozpoczął się potężny ostrzał artyleryjski — artylerii — mający osłabić pozycje przeciwnika przed ofensywą piechoty. Ostrzał okazał się jednak nieskuteczny: działa Konfederatów nie wyeliminowały wystarczającej liczby unijnych baterii ani nie zniszczyły umocnień obrońców. Gdy piechota ruszyła, około 12 500 ludzi w dziewięciu brygadach piechoty musiało przemierzyć otwarte pole na odcinku sięgającym trzech czwartych mili, narażone na ciężki ogień artylerii i karabinów. Napastnicy maszerowali pod ogniem enfiladowym i czołowym, napotykając silny opór przy niskim kamiennym murze oraz w rejonie tzw. Copse of Trees — fragment linii, gdzie skoncentrowała się obrona Unii.

Częściom Konfederatów udało się na krótko przebić przez kamienny mur i dotrzeć do przednich pozycji unijnych, lecz bez wystarczającego wsparcia nie byli w stanie utrzymać zdobyczy. Obrona Unii, wsparta ogniem artyleryjskim i karabinowym, zepchnęła napastników z powrotem; kontrataki i ogniowa przewaga obrońców przesądziły o niepowodzeniu.

Straty i ocena porażki

Obszar natarcia został opanowany przez silny ogień, a koszty były ogromne. Szacuje się, że Konfederaci ponieśli około połowy strat w sile poszczególnych jednostek biorących udział w natarciu — łączne straty po stronie konfederackiej w czasie szarży to kilka tysięcy zabitych, rannych i zaginionych (w przybliżeniu 6–7 tys.), natomiast straty unijne były znacznie mniejsze, sięgając około 1–2 tys.). Ta porażka zakończyła trzydniową bitwę i kampanię Lee w Pensylwanii.

Longstreet już wcześniej wyrażał wątpliwości co do słuszności frontalnego ataku przez otwarte pole bez wystarczającego przygotowania i wsparcia. Lata później, zapytany o przyczyny porażki, gen. Pickett odpowiedział ironicznie: "Zawsze uważałem, że Jankesi mają z tym coś wspólnego."

Znaczenie historyczne

Szarża Picketta stała się symbolem punktu zwrotnego wojny. Niepowodzenie ataku i strata dużej liczby doświadczonych żołnierzy osłabiły armię konfederacką i wygasiły ofensywną inicjatywę Lee na północy. Bitwa pod Gettysburgiem, wraz z równoczesnym upadkiem twierdzy Vicksburg, uważana jest za jedno z kluczowych zdarzeń, które przechyliły szalę wojny na korzyść Unii. Po porażce Lee wycofał się do Wirginii, a strategiczne możliwości Konfederacji zostały ograniczone.

Pamięć i symbolika

„Szarża Picketta” weszła do amerykańskiej pamięci jako przykład odwagi i ofiarności piechoty, lecz też jako ostrzeżenie przed kosztownymi frontalnymi atakami przeciw dobrze przygotowanym pozycjom. Miejsce, do którego dotarli Konfederaci, jest często określane jako znak wysokiej wody Konfederacji — symbol najwyższego momentu ich ekspansji na północ, po którym przyszedł stopniowy odwrotu i porażka strategiczna.