Partisan Review był amerykańskim kwartalnikiem polityczno-literackim wydawanym od 1934 do 2003 roku, choć zawiesił publikację między październikiem 1936 a grudniem 1937 roku. Został założony przez Williama Phillipsa i Philipa Rahva. Wyrósł z Klubu Johna Reeda jako alternatywa dla New Masses, publikacji Amerykańskiej Partii Komunistycznej, ale stał się antykomunistyczny po Stalinie. Wielu z jego wczesnych autorów było dziećmi żydowskich imigrantów z Europy. Czasopismo osiągnęło swój szczyt wpływów od końca lat 30. do początku lat 60., ale potem stopniowo traciło znaczenie dla współczesnej kultury amerykańskiej. Phillips zmarł we wrześniu 2002 roku w wieku 94 lat. Czasopismo było kontynuowane pod kierownictwem jego żony Edith Kurzweil do kwietnia 2003 roku.

W 1949 roku "Partisan Review" przyznał George'owi Orwellowi 357 funtów za najbardziej znaczący wkład w literaturę roku, Nineteen Eighty-Four.

Charakter i linia redakcyjna

Partisan Review łączył publicystykę polityczną z krytyką literacką i esejem kulturalnym. Początkowo miał postać lewicowej, antyfaszystowskiej platformy, ale z czasem przesunął się w stronę antykomunizmu i krytycznego liberalizmu. Redakcja stawiała na rozważne, często intelektualne polemiki — czasopismo było forum dla tzw. "New York Intellectuals", grupy intelektualistów angażujących się w dyskusje o kulturze, polityce i teorii literatury.

Współpracownicy i treść

Na łamach Partisan Review publikowali zarówno pisarze, poeci, jak i krytycy sztuki oraz historiografowie. Wśród częstych współpracowników i autorów znajdowali się m.in. Irving Howe, Daniel Bell, Dwight Macdonald, Lionel Trilling, Clement Greenberg, Delmore Schwartz, John Berryman, Saul Bellow, Norman Mailer, Susan Sontag i inni — autorzy reprezentujący różne pokolenia i nurty, często o korzeniach żydowskich lub imigranckich. Redakcja promowała literaturę wysoką (modernistyczną) oraz krytykę literacką i estetyczną wysokiej próby.

Znaczenie i wpływ

Czasopismo odegrało ważną rolę w amerykańskim życiu intelektualnym XX wieku: pomagało kształtować kanon literacki, promocję nowej poezji i prozy oraz rozwój krytyki artystycznej i kulturowej. Jego redaktorzy i autorzy brali udział w żywych debatach o liberalnej demokracji, totalitaryzmie, roli inteligencji oraz granicach zaangażowania politycznego w sztukę. Od końca lat 60. wpływ Partisan Review malał na skutek przemian kulturowych, zmieniającej się sceny wydawniczej i wewnętrznych napięć redakcyjnych.

Wybrane klasyczne opowiadania i artykuły opublikowane po raz pierwszy w Partisan Review

  • Delmore Schwartz — m.in. opowiadanie „In Dreams Begin Responsibilities” (pojawiło się w latach 30.), które przyniosło autorowi szerokie uznanie.
  • Clement Greenberg — eseje krytyczne, w tym wpływowy tekst „Avant‑Garde and Kitsch” (słynny esej promujący nowoczesną krytykę artystyczną).
  • Susan Sontag — „Notes on ‘Camp’” (esej ukazany w latach 60.), przykład wpływowego tekstu kształtującego debatę o estetyce i kulturze masowej.

Powyzsza lista ma charakter przykładowy — przez blisko siedem dekad swojego istnienia Partisan Review publikował bardzo wiele znaczących tekstów, w tym eseje, recenzje, wiersze i opowiadania, które miały istotny wpływ na amerykańską krytykę literacką i myśl polityczną.

Dziedzictwo

Partisan Review pozostaje w pamięci jako jedno z najważniejszych pism intelektualnych XX wieku w USA — było miejscem intensywnych dyskusji o kulturze, literaturze i polityce, narzędziem krytyki antytotalitarnej oraz platformą dla licznych później wpływowych autorów i krytyków. Jego archiwa i zbiory tekstów są dziś cennym źródłem dla badaczy literatury i historii idei.