Kamień z Palermo jest największym z siedmiu zachowanych fragmentów znacznie większej steli znanej jako Roczniki Królewskie Starego PaństwaStarożytnego Egiptu. Stela ta zawiera zapis kolejnych władców Egiptu od Pierwszej Dynastii do wczesnej części Piątej Dynastii oraz krótkie noty roczne dokumentujące ważne wydarzenia i czynności odbywające się w poszczególnych latach panowania. Uważa się, że oryginalna praca powstała w czasie V dynastii (około 2392–2283 p.n.e.), a sam Kamień z Palermo przechowywany jest w Regionalnym Muzeum Archeologicznym Antonio Salinas w mieście Palermo we Włoszech, od którego pochodzi jego popularna nazwa.

Nazwa „Kamień z Palermo” bywa stosowana także w odniesieniu do wszystkich siedmiu fragmentów Roczników Królewskich, z których kilka znajduje się w Kairze, a pojedyncze fragmenty — w muzeach, m.in. w Londynie. Kawałki te bywają również określane angielską nazwą „Cairo Annals Stone”, natomiast termin „Kamień Kairski” używany jest czasami w odniesieniu do fragmentów przechowywanych w Kairze.

Fizycznie kamień to ciemny blok bazaltu (lub podobnej twardej skały) o nieregularnym, uszkodzonym kształcie; inskrypcje wykonano pismem hieroglificznym ułożonym w poziome pasy (rejestry). Zachowane fragmenty są ułamane i niekompletne — liczne luki utrudniają odtworzenie całego tekstu, ale część zapisów jest wystarczająco czytelna, by dostarczać cennych informacji historycznych.

Treść Roczników obejmuje, oprócz imion królów i długości ich panowania, krótkie noty roczne informujące m.in. o:

  • ważniejszych działalnościach administracyjnych i religijnych — ceremonie, fundacje świątynne, ustanowienie urzędów;
  • robotach budowlanych — budowa piramid, świątyń, prac kanalizacyjnych;
  • wyprawach i konfliktach — ekspedycje handlowe lub militarne, szczególnie na Północ i Południe;
  • danych ekonomicznych — spisy bydła, podatki i inwentaryzacje;
  • informacjach o Nilu — zapisy poziomu wezbrań (w niektórych notach występują odniesienia do zalewów), a także świętach rolniczych i rocznych czynnościach państwowych.

Roczniki Królewskie są uważane za jedno z najstarszych źródeł o charakterze historycznym z czasów starożytnego Egiptu. Dzięki nim badacze mogą rekonstruować chronologię wczesnych dynastii, porównywać długości panowania poszczególnych władców i potwierdzać istnienie osób znanych z innych źródeł. Kamień z Palermo miał szczególnie duże znaczenie dla ustalania wczesnej chronologii dynastii i datowania wydarzeń z okresu Starego Państwa.

Jednak korzystanie z tekstów Roczników napotyka na istotne trudności:

  • fragmentaryczność i uszkodzenia kamieni — wiele zapisów jest niekompletnych;
  • lokalne warianty i późniejsze poprawki — część tekstu mogła być korygowana lub uaktualniana w kolejnych epokach;
  • problemy interpretacyjne — krótkie, skrótowe noty roczne bywają niejednoznaczne i wymagają konfrontacji z innymi źródłami archeologicznymi i tekstowymi;
  • różnice między listami królewskimi — Roczniki różnią się od innych spisów, jak np. Turin King List, dlatego historycy muszą zestawiać kilka list, aby uzyskać spójną wersję wydarzeń.

Fragmenty Roczników Królewskich są rozproszone: największy znany kawałek to właśnie tzw. Kamień z Palermo, pozostałe fragmenty znajdują się w zbiorach muzeów, m.in. w Kairze i muzeach europejskich. Ich wzajemne dopasowanie i próby rekonstrukcji oryginalnej steli są przedmiotem ciągłych badań i debat w egiptologii.

Znaczenie kamienia wykracza poza czystą chronologię — dostarcza on wglądu w organizację administracyjną i rytuały państwowe wczesnego państwa egipskiego, pokazuje priorytety władzy (np. inwestycje sakralne i budowlane) oraz pozwala śledzić rozwój instytucji centralnych. Mimo ograniczeń źródłowych, Kamień z Palermo pozostaje jednym z kluczowych zabytków do badań dziejów Starego Państwa i wczesnego okresu dynastii w Egipcie.