Latifa Ibn Ziaten (arabski: لطيفة بن زياتن) jest aktywistką z Francji. Założyła stowarzyszenie Imad Association for Youth and Peace, które działa na rzecz porozumienia międzyreligijnego, przeciwdziałania radykalizacji młodzieży oraz wsparcia rodzin ofiar przemocy. W 2016 roku otrzymała nagrodę International Women of Courage Award za swoją pracę na rzecz dialogu i bezpieczeństwa społecznego.

Tło i motywacja

Latifa ibn Ziaten urodziła się w Maroku i jest muzułmanką. Jako nastolatka przeprowadziła się do Francji. W 2012 roku jej syn, Imad Ibn Ziaten, został zamordowany podczas zamachu terrorystycznego w Tuluzie i Montauban. Sprawcą był zamachowiec Mohammed Merah. Śmierć syna stała się bezpośrednim impulsem do zaangażowania się Latify w działania na rzecz zapobiegania przemocy i radykalizacji oraz budowania porozumienia między społecznościami.

Działalność i cele stowarzyszenia

Po śmierci syna Latifa pojechała do dzielnicy, w której mieszkał zabójca jej syna, w Tuluzie. Rozmawiała z młodymi ludźmi z sąsiedztwa, starając się zrozumieć mechanizmy, które prowadzą niektórych do idealizowania przestępców i do radykalizacji. Spotkania te pokazały jej, że wielu chłopcom brakowało rzetelnej wiedzy o religii i perspektyw życiowych.

W rezultacie założyła Imad Association for Youth and Peace. Stowarzyszenie koncentruje się na:

  • prowadzeniu warsztatów i spotkań w szkołach oraz na osiedlach,
  • propagowaniu edukacji obywatelskiej i wiedzy o różnych tradycjach religijnych,
  • promowaniu dialogu międzywyznaniowego i wzajemnego szacunku,
  • wspieraniu rodzin ofiar przemocy oraz ofiar radykalizacji,
  • zachęcaniu młodzieży do poszukiwania informacji o islamie u rodziców i lokalnych autorytetów religijnych, a nie jedynie w internecie.

Reakcje i bezpieczeństwo

Jej otwarte działania i publiczne wystąpienia spotkały się z uznaniem, ale także z groźbami. Latifa otrzymuje pogróżki i w związku z tym korzysta z ochrony. Mimo zagrożeń kontynuuje pracę, często występuje w mediach, bierze udział w debatach publicznych i współpracuje ze szkołami oraz organizacjami pozarządowymi, by zapobiegać przemocy i skrajności.

Jej działalność jest postrzegana jako przykład transformacji osobistej tragedii w konstruktywne działania społeczno-edukacyjne, mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa i wzajemnego zrozumienia w wielokulturowych społecznościach.