Słowo Janeite zostało użyte przez ludzi, którzy kochają dzieła Jane Austen. Jednak może być ono również używane do okazywania dezaprobaty. Claudia Johnson mówi, że Janeitism jest "samoświadomym bałwochwalczym entuzjazmem (miłością) dla "Jane" i każdym szczegółem odnoszącym się do niej (o niej)".
Janeityzm rozpoczął się dopiero po tym, jak J. E. Austen-Leigh opublikował w 1870 r. Pamiętnik Jane Austen. Kiedy to zostało opublikowane, Jane Austen stała się znacznie bardziej popularna. Martwiło to literackie elity. Czuli, że muszą oddzielić upodobanie do Austen od "mas". Słowo Janeite zostało po raz pierwszy zapoczątkowane przez literaturoznawcę George'a Saintsbury'ego we wstępie do nowego wydania Pride and Prejudice z 1894 roku. Austen uczony Deidre Lynch wyjaśnia, że "chciał wyposażyć się w odznakę honorową, którą mógł przypiąć z radością (triumfalnie, szczęśliwie)". Na początku XX w. Janeityzm był "przede wszystkim (głównie) męskim entuzjazmem podzielanym przez wydawców, profesorów i literatów". Rudyard Kipling wydrukował nawet krótkie opowiadanie "Janeites" o grupie żołnierzy z I wojny światowej, którzy byli fanami powieści Austena.
W latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku prace Austena zostały przyjęte do szkoły, a słowo to zaczęło zmieniać swoje znaczenie. Zaczęło ono oznaczać ludzi, którzy lubili Austena w "zły" sposób. Słowo to, według Lyncha, jest teraz "używane ... o i przeciwko innym ludziom".
