Huragan Ida był ostatnią burzą w sezonie huraganów na Atlantyku w 2009 roku. Uformował się w południowo-zachodniej części Karaibów 4 listopada jako układ niskiego ciśnienia, który po kilku dniach nad tym rejonem szybko przybrał na sile. Przekształcił się najpierw w depresję tropikalną, następnie w burzę tropikalną, a na krótko przed uderzeniem osiągnął status huraganu. Huragan uderzył w wybrzeże Nikaragui, przynosząc silne opady i porywiste wiatry.
Przebieg meteorologiczny
Po przejściu nad lądem Ameryki Środkowej Ida bardzo szybko osłabła wskutek tarcia i utraty dopływu ciepłej wody, a już 5 listopada przed końcem dnia została zdegradowana do depresji tropikalnej. Na początku listopada system przemieścił się z powrotem nad wody Karaibów; 6 listopada ponownie się umocnił i kilkukrotnie zmieniał swoją intensywność w kolejnych dniach. W fazie późniejszej Ida skierowała się na północny zachód, przemieszczając się przez zachodnie Karaiby i zatokę Meksykańską, po czym ostatecznie rozpadła się 10 listopada u wybrzeży Alabamy.
Skutki i szkody
Ida przyniosła intensywne opady deszczu, lokalne powodzie, osuwiska oraz silne porywy wiatru w dotkniętych rejonach, zwłaszcza w Nikaragui i sąsiednich częściach Ameryki Środkowej. Na wybrzeżach kontynentalnych Stanów Zjednoczonych uderzenia związane z huraganem i jego szczątkami powodowały podniesione fale, silne prądy przybrzeżne oraz lokalne zniszczenia infrastruktury nadbrzeżnej. Z dostępnych raportów wynika, że Ida spowodowała szkody oszacowane łącznie na około 5,6 mln dolarów.
Ofiary i działania ratunkowe
W wyniku huraganu zginęły 2 osoby — informacja pochodzi z podsumowań powstałych po przejściu burzy. W rejonach, które miały zostać dotknięte przez Idę, lokalne władze wydawały ostrzeżenia i zalecenia ewakuacyjne, przygotowując służby ratunkowe do akcji ratowniczych i usuwania skutków wezbranych wód i zniszczeń.
Choć Ida nie była jednym z najbardziej niszczycielskich huraganów sezonu 2009, przypomniała o nieprzewidywalności późnojesiennych burz tropikalnych — ich szybkim nasilaniu się, zdolności do przechodzenia nad lądem i ponownego intensyfikowania się po powrocie nad ciepłe wody oraz o konieczności zachowania ostrożności na obszarach przybrzeżnych, gdzie nawet pozornie słabszy system może powodować niebezpieczne warunki.
