Grupa Ananke to grupa księżyców Jowisza. Są to niesferyczne księżyce wsteczne, które poruszają się po podobnych orbitach co Ananke i mogą mieć wspólne pochodzenie. Są to niewielkie obiekty o rozmiarach rzędu kilometrów do kilkudziesięciu kilometrów, nie mające wystarczającej masy, by wymusić kulisty kształt. Orbity tych satelitów znajdują się znacznie dalej od Jowisza niż księżyce regularne i charakteryzują się dużymi inklinacjami oraz ruchem retrogradacyjnym (poruszają się w kierunku przeciwnym do obrotu planety).

Charakterystyka orbitalna

Ich osie półmajora (odległości od Jowisza) wynoszą od 19 300 000 do 22 700 000 km, inklinacje od 145,7° do 154,8°, a mimośrody orbitalne od 0,02 do 0,28. Takie parametry oznaczają długie okresy orbitalne rzędu kilkuset dni oraz stabilne, lecz odległe orbity w porównaniu z księżycami regularnymi. Ze względu na ruch retrogradacyjny przy zapisie okresu orbitalnego często używa się znaku ujemnego, by zaznaczyć przeciwny kierunek ruchu względem obrotu Jowisza.

Pochodzenie i znaczenie naukowe

Najbardziej prawdopodobną hipotezą powstania grupy Ananke jest przechwycenie przez Jowisza drobnego ciała (np. planetoidy) i jego późniejszy rozpad wskutek kolizji z innym obiektem. Skupienie orbitalne (podobne półosie, inklinacje i kierunek ruchu) oraz homogeniczne cechy widmowe wielu członków sugerują wspólne pochodzenie z pierwotnego protoplanetarnego ciała. Badanie takich grup dostarcza informacji o procesach akrecji, przechwytywania i kolizji w zewnętrznych częściach układów planetarnych.

Lista głównych członków

W skład trzonu wchodzą (od największego do najmniejszego):

W praktyce granice grupy są płynne — lista członków może ulegać zmianom w miarę odkrywania nowych satelitów i poprawy wyznaczeń orbit. Niektóre obiekty o podobnych parametrach orbitalnych mogą być „interlopami” (niepowiązanymi genetycznie), a potwierdzenie wspólnego pochodzenia wymaga analizy zarówno orbit, jak i właściwości fizycznych (np. spektrów, albed i kolorów).

Nazewnictwo i obserwacje

Międzynarodowa Unia Astronomiczna (IAU) rezerwuje nazwy kończące się na -e dla wszystkich księżyców retrogradacyjnych, włączając w to członków tej grupy. Większość spośród nich została odkryta w XX i XXI wieku dzięki coraz czułej technice obserwacyjnej (duże teleskopy, cyfrowe detektory i zaawansowane metody przetwarzania obrazów). Dalsze obserwacje fotometryczne i spektroskopowe pomagają określić skład, rozmiary i historię zderzeń tych małych satelitów.

Uwaga: opisywane tu cechy grupy Ananke dotyczą typowych wartości i ogólnych hipotez naukowych — konkretne parametry i przypisania mogą się zmieniać wraz z postępem badań i nowymi odkryciami.