Frankenstein; lub, The Modern Prometheus to powieść napisana przez Mary Shelley. Opowiada o istocie powstającej w wyniku kontrowersyjnego eksperymentu naukowego i o konsekwencjach działania jej twórcy. Shelley zaczęła pisać tę historię mając 19 lat, a pierwsze wydanie ukazało się anonimowo w Londynie w 1818 roku. Jej nazwisko pojawiło się dopiero na późniejszych wydaniach powieści, w tym na rewidowanej edycji z 1831 roku, w której autorka wprowadziła poprawki i zmiany redakcyjne.

Shelley pracowała nad powieścią latem 1816 roku, podczas pobytu w okolicach Genewy w Szwajcarii. W tym czasie rozmowy towarzyszy podróży — zwłaszcza jej przyszłego męża, Percy'ego Bysshe Shelleya, oraz lorda Byrona — dotyczyły m.in. teorii naukowych, okultyzmu i natury życia. Mary, Percy, lord Byron i jego lekarz John Polidori zorganizowali słynny konkurs na najlepszą historię grozy. Po wielotygodniowym rozmyślaniu Mary Shelley opisała wizję naukowca, który potrafi stworzyć życie i zostaje przerażony rezultatem — w ten sposób powstał Frankenstein.

Fabuła

Powieść ma ramową kompozycję: opowiadanie Victora Frankensteina jest przekazywane czytelnikowi poprzez listy Roberta Waltona do jego siostry. Walton, kierujący ekspedycją arktyczną, ratuje wycieńczonego Victora, który zaczyna opowiadać historię swojego życia.

  • Victor Frankenstein dorasta w Genewie, jest obdarzony zainteresowaniem nauką. Na studiach w Ingolstadt zaczyna eksperymenty mające na celu stworzenie życia.
  • Tworzy istotę z połączonych fragmentów martwych ciał; od razu po "ożywieniu" odrzuca swoje dzieło i ucieka, pozostawiając stworzenie na własną rękę.
  • Stworzenie, początkowo łagodne i ciekawskie, uczy się mowy i czytania, obserwując ludzkie rodziny. Doświadcza jednak odrzucenia i przemocy ze strony ludzi, co prowadzi je do rozgoryczenia i zemsty.
  • Potwór zabija młodszego brata Victora — Williama, a potem powoduje skazanie i egzekucję Justine Moritz, domowej opiekunki rodziny, co pogłębia tragedię Frankensteina.
  • Po pewnym czasie potwór żąda od Victora stworzenia towarzyszki — jedynej osoby, która mogłaby mu towarzyszyć i zrozumieć go. Victor przystępuje do pracy, ale zniszczy skończoną towarzyszkę z obawy przed stworzeniem nowego gatunku potworów.
  • W wyniku zerwania obietnicy istota przysięga zemstę; zabija Elizabeth, narzeczoną Victora, oraz prowadzi do śmierci Victora i jego ojca. Victor wyrusza w pościg aż na daleką północ, gdzie umiera. Stworzenie odwiedza umierającego twórcę, wyraża żal i zapowiada odejście na samotną śmierć, po czym znika.

Główne postaci

  • Victor Frankenstein — ambitny naukowiec, którego obsesja prowadzi do tragedii.
  • Stworzenie (często nazywane potworem) — istota stworzona przez Victora; w powieści jest zdolna do refleksji, mowy i głębokich uczuć.
  • Robert Walton — marynarz i narrator ramy narracyjnej, piszący listy do siostry.
  • Elizabeth Lavenza — ukochana i później narzeczona Victora.
  • Henry Clerval — przyjaciel Victora, uosabia humanistyczne ideały i troskę o innych.
  • Postacie drugoplanowe: Alphonse Frankenstein (ojciec), William (brat), Justine Moritz i rodzina De Lacey.

Tematy i znaczenie

Frankenstein porusza wiele uniwersalnych problemów, między innymi:

  • Granice nauki i etyka: powieść zadaje pytania o odpowiedzialność twórcy za swoje dzieło i o konsekwencje niekontrolowanego postępu naukowego (motyw „Nowoczesnego Prometeusza”).
  • Samotność i wykluczenie: zarówno Victor, jak i stworzenie cierpią z powodu izolacji — ich tragedie wynikają z braku zrozumienia i empatii.
  • Tożsamość i człowieczeństwo: tekst bada, co czyni istotę „człowiekiem” — zdolność do mowy, uczuć, moralnej odpowiedzialności.
  • Struktura narracyjna i perspektywa: warstwowa narracja (listy Waltona, relacja Victora, wyznania potwora) nadaje powieści głębi psychologicznej i pozwala na wieloaspektowe spojrzenie na wydarzenia.
  • Gatunek: łączy elementy gotyckie z wczesnymi tematami science fiction — stąd uznawana jest za dzieło przełomowe.

Odbiór, adaptacje i wpływ

Powieść szybko stała się ważnym tekstem kultury. Jej wpływ widać w licznych adaptacjach teatralnych, filmowych i literackich — często jednak ekranizacje upraszczają postać stworzenia, przedstawiając ją jako brutalnego „potwora” zamiast złożonej, mówiącej istoty z książki. To częściowo tłumaczy powszechne utożsamianie nazwy „Frankenstein” z potworem.

W literaturoznawstwie i krytyce Frankenstein jest analizowany z wielu perspektyw: feministycznej (rola tworzenia życia poza biologicznym porządkiem i konsekwencje dla kobiet), postkolonialnej (motywy obcego i wykluczonego), ekologicznej (relacja człowieka z naturą) oraz jako tekst refleksji nad odpowiedzialnością naukowca.

Nazwa „Frankenstein” i błędne użycie

Od czasu publikacji powieści imię „Frankenstein” jest często używane w odniesieniu do samego potwora. Użycie to bywa uznawane za nieścisłe — w książce „Frankenstein” nazwisko oznacza twórcę, a nie jego dzieło — jednak popularność medialna i adaptacje utrwaliły ten błąd w kulturze masowej. Krytycy i komentatorzy dopuszczają jednak to użycie jako powszechnie ugruntowane.

W oryginalnej powieści stwór jest nazywany przez różnych narratorów m.in. „stworzeniem”, „potworem”, „diabłem”, „nieszczęśnikiem”, „nikczemnikiem”, „demonem”, „istotą” i „nim”. Sam potwór, zwracając się do Victora Frankensteina, określa się słowami „Adam twojej pracy” oraz „twój upadły anioł”, co wyraźnie odwołuje się do biblijnych i mitycznych motywów stwarzania i buntu.