First-past-the-post to system głosowania stosowany w niektórych krajach do wyboru rządów lub członków parlamentów. W systemie „kto pierwszy, ten lepszy” kraj jest podzielony na okręgi wyborcze jednoosobowe. W tych okręgach kandydaci, z których każdy zazwyczaj reprezentuje inną partię polityczną lub startuje jako niezależny, rywalizują o mandat do parlamentu danego kraju. W każdym okręgu wygrywa kandydat, który otrzyma najwięcej głosów — nie jest wymagane przekroczenie progu 50%. System ten bywa też opisywany jako system większości względnej (ang. plurality) lub po prostu FPTP (first‑past‑the‑post).

Jak działa w praktyce

W skrócie mechanika systemu jest następująca:

  • Wyborcy głosują na jednego kandydata w swoim okręgu.
  • Kandydat, który zdobył najwięcej głosów w okręgu, otrzymuje mandat.
  • Partia, której posłowie stanowią większość miejsc (ponad 50%), może utworzyć rząd większościowy. Jeśli żadna partia nie ma większości, możliwe są rząd mniejszościowy lub koalicyjny — utworzony przez dwie lub więcej partii, które łącznie mają większość miejsc.

Zalety

  • Prostota: system jest łatwy do zrozumienia dla wyborców i prosty w liczeniu głosów.
  • Stabilność rządów: FPTP często sprzyja szybkiemu tworzeniu rządów większościowych, co ułatwia podejmowanie decyzji wykonawczej.
  • Silne powiązanie wyborca–mandat: każdy poseł reprezentuje konkretny okręg, co ułatwia kontakt z wyborcami i odpowiedzialność lokalną.

Wady i zastrzeżenia

  • Brak proporcjonalności: liczba zdobytych miejsc w parlamencie nie musi odpowiadać procentowi głosów zdobytych przez partie ogółem; mniejsze partie mogą zostać niedoreprezentowane.
  • Głosy „zmarnowane”: głosy oddane na przegranego kandydata oraz nadmiarowe głosy na zwycięzcę (powyżej minimum potrzebnego do uzyskania przewagi) nie wpływają na wynik w skali kraju.
  • Efekt dwóch partii: system sprzyja konsolidacji sceny politycznej wokół dwóch głównych ugrupowań (tzw. prawo Duvergera), co utrudnia rozwój mniejszych partii o rozproszonym poparciu.
  • Bezpieczeństwo „bezpiecznych” i „wahanowych” okręgów: część okręgów staje się przewidywalna (bezpieczne) i otrzymuje mniej uwagi kampanijną, podczas gdy inne (wahające się) przyciągają większość zasobów.
  • Możliwość zwycięstwa bez większości głosów: kandydat może wygrać mandat mając np. 30% głosów, jeśli głosy są rozproszone między wieloma kandydatami.

Wpływ na system partyjny i zachowania wyborców

W FPTP występuje tendencja do strategicznego głosowania — wyborcy mogą rezygnować z głosowania na preferowaną, ale słabszą partię, aby nie „rozdzielić” głosów i nie pomóc przeciwnikowi. System premiuje partie o skoncentrowanym geograficznie poparciu i utrudnia małym, rozproszonym ugrupowaniom zdobywanie mandatów. Prowadzi to też często do wyraźnych różnic między odsetkiem głosów a odsetkiem miejsc w parlamencie.

Przykłady i uwagi praktyczne

Kraje, w których obowiązuje zasada "first-past-the-post" to Wielka Brytania, Kanada, Indie i częściowo Stany Zjednoczone. W praktyce w USA wiele wyborów typu single-member (np. do Izby Reprezentantów) odbywa się w systemie względnej większości, jednak wybory prezydenckie wykorzystują system kolegium elektorskiego, a nie bezpośrednio FPTP na poziomie krajowym; w niektórych stanach stosowane są też dogrywki (np. w Georgii) lub inne rozwiązania.

Alternatywy i reformy

Ze względu na wady FPTP, w różnych krajach proponowano lub wprowadzano alternatywy, takie jak:

  • Systemy proporcjonalne (listy partyjne), które lepiej odzwierciedlają rozkład głosów w liczbie mandatów.
  • Mieszane systemy wyborcze (częściowo proporcjonalne, częściowo większościowe).
  • Systemy z dogrywką (two-round system) — jeśli żaden kandydat nie osiągnie wymaganej większości, odbywa się druga tura z dwoma najlepszymi kandydatami.
  • Głos alternatywny (alternative vote, AV), gdzie wyborca porządkuje kandydatów, a głosy są przeliczane w rundach eliminacji.

Podsumowując, first-past-the-post jest prostym i efektywnym systemem, który sprzyja stabilności rządów i bliskości przedstawicieli z okręgami, ale kosztem proporcjonalności i reprezentacji mniejszych ugrupowań. W praktyce wybór systemu wyborczego zależy od priorytetów danego państwa: prostota i stabilność kontra proporcjonalność i szeroka reprezentacja.