Eugeniusz Oniegin (poemat)

Oniegin, szlachcic, który właśnie przejął majątek po swoim wuju, jest dobrym, młodym dandysem, ale znudzonym i cynicznym. Nie ceni nieśmiałej, książkowej Tatianny Łariny. Wkrótce po spotkaniu z Onieginem zwierza mu się w liście z całej duszy. Wyraża w nim swoją miłość do niego.

Oniegin nie odpisuje. Kiedy spotykają się osobiście, odrzuca jej zaloty. Przyznaje, że list był wzruszający, ale mówi, że szybko znudziłoby go małżeństwo i może zaoferować Tatianie tylko przyjaźń. Radzi jej, aby w przyszłości bardziej kontrolowała swoje emocje, aby inny mężczyzna nie wykorzystał jej niewinności.

W miarę jak ich życie się rozwija. Jego życie rozpada się po tym, jak zabija w pojedynku swojego najlepszego przyjaciela. Z drugiej strony, jej życie rozkwita.

Mijają lata, a on uczestniczy w balu towarzyskim w Petersburgu. Widzi piękną kobietę, która przykuwa uwagę wszystkich. Poznaje ją jako Tatianę. Teraz jest ona żoną starego księcia. Obsesyjnie pragnie zdobyć jej uczucie, pomimo tego, że jest mężatką. Jednak jego próby są odrzucane. Pisze do niej kilka listów, ale nie otrzymuje odpowiedzi.

W końcu Onieginowi udaje się zobaczyć Tatianę i oferuje jej możliwość odnowienia ich dawnej miłości. Ona wspomina dni, kiedy mogli być szczęśliwi, ale ten czas już minął. Oniegin powtarza, że ją kocha. Ona, wahając się przez chwilę, przyznaje, że nadal go kocha, ale nie pozwoli, by ją zniszczył. Deklaruje swoją determinację, by pozostać wierną mężowi. Zostawia go na pastwę gorzkich żalów.