Etienne Constantin de Gerlache (1785–1871) był belgijskim politykiem i prawnikiem, urodzonym w Luksemburgu, zmarłym w Paryżu. Studiował prawo i w okresie panowania Napoleona służył w jednym z najwyższych organów sądowniczych we Francji (Sąd Najwyższy w Paryżu). Po utworzeniu Zjednoczonego Królestwa Niderlandów pełnił funkcję sędziego w Liège, gdzie równocześnie rozwijał działalność pisarską, publikując artykuły o tematyce prawniczej.
W 1826 r. został wybrany do Stanów Generalnych Niderlandów i szybko zyskał rozgłos jako elokwentny przywódca opozycji katolickiej. W okresie powstania i kształtowania się niepodległej Belgii odgrywał istotną rolę polityczną: w 1831 r. objął funkcję pierwszego premiera nowo powstałego państwa belgijskiego. Jego katolickie przekonania znalazły się w opozycji do większości liberalnych ministrów w rządzie, co doprowadziło do powtarzających się napięć i ostatecznie zmusiło go do rezygnacji z funkcji premiera.
W 1832 r. został wybrany na przewodniczącego Sądu Najwyższego Belgii, gdzie kontynuował pracę na rzecz porządku prawnego i organizacji wymiaru sprawiedliwości w młodym państwie. W sprawach kościelnych był ultramontanistą — zwolennikiem silnej pozycji Kościoła katolickiego i autorytetu papiestwa wobec władz świeckich. Jego poglądy i działalność miały znaczenie w kształtowaniu relacji między Kościołem a państwem w XIX-wiecznej Belgii.
Pamięć o Gerlache’u wiąże się przede wszystkim z jego rolą jako pierwszego szefa rządu Belgii oraz z długoletnią aktywnością w sądownictwie. Był postacią reprezentatywną dla konserwatywnego, katolickiego nurtu politycznego tamtego okresu, a jego publicystyka i oratorska postawa przyczyniły się do rozwoju debaty prawnej i politycznej w krajach niderlandzkojęzycznych i belgijskich.
