Duński Ruch Oporu był podziemnym ruchem zorganizowanym w celu przeciwstawienia się okupacji Danii przez nazistowskie Niemcy podczas II wojny światowej. Z powodu początkowo łagodnych ustaleń, w których nazistowskie władze okupacyjne pozwoliły demokratycznemu rządowi utrzymać się przy władzy, ruch oporu wolniej niż w innych krajach rozwijał skuteczną taktykę na szeroką skalę.
Do 1943 r. wielu Duńczyków było zaangażowanych w działalność konspiracyjną, od produkcji nielegalnych publikacji po szpiegostwo i sabotaż. Do najważniejszych grup należały komunistyczna BOPA (duńska nazwa: Borgerlige Partisaner, Partyzanci Cywilni) i Holger Danske, obie z siedzibą w Kopenhadze. Do 1944 r. agenci ruchu oporu zabili około 400 duńskich nazistów, informatorów i kolaborantów. Po tej dacie zabili również kilku obywateli niemieckich.
W okresie powojennym ruch oporu był wspierany przez polityków w Danii i nie podejmowano większych wysiłków, by dokładnie zbadać zabójstwa. Badania przeprowadzono pod koniec XX i na początku XXI wieku, a ludzie dowiedzieli się, że decyzje o celach były czasem improwizowane i warunkowe, a niektóre wybory moralnie dwuznaczne.