Maria Teresa de Bourbon (1666–1732) w 1697 r. była krótko tytularną (tylko z tytułu) królową konsortową Polski. Była córką Henryka Juliusza, księcia de Condé, i Anny Henrietty Bawarskiej. Jako członkini panującego we Francji rodu Burbonów była księżniczkąkrwi i przysługiwało jej prawo do formy zwrotu określanej jako Jej/Jego Najjaśniejsza Wysokość.

Pochodzenie i młodość

Pochodziła z jednej z najważniejszych gałęzi francuskiej dynastii Burbonów — rodu Condé, który odgrywał znaczącą rolę na dworze Ludwika XIV. Dorastała w środowisku arystokratycznym, gdzie kształtowano jej wychowanie polityczne i dworskie maniery. Jej pozycja jako księżniczki krwi nadawała jej wysoki status przy królewskim dworze i wpływ w kręgach politycznych.

Małżeństwo i kandydatura męża do tronu Polski

Maria Teresa została żoną François Louisa, księcia de Conti (przywódcy francuskiej linii Conti). Małżeństwo umocniło związki między gałęziami Burbonów i przyczyniło się do zaangażowania pary w polityczne rozgrywki epoki. W 1697 r. François Louis został wystawiony przez francuskich sojuszników jako kandydat do korony polskiej po śmierci Jana III Sobieskiego. W wyniku tych wydarzeń, mimo że kandydatura Contiego ostatecznie nie przyniosła mu realnej władzy (rywalizował między innymi z elektorem saskim, który został ostatecznie królem jako August II), Maria Teresa nosiła przez krótki czas tytuł tytularnej królowej konsortowej Polski.

Rola na dworze i późniejsze życie

Jako księżna Conti Maria Teresa uczestniczyła w życiu dworu francuskiego, utrzymując relacje z przedstawicielami arystokracji i biorąc udział w ceremoniach oraz życiu towarzyskim. Po porażce politycznej męża i upływie czasu zmniejszyła się jej rola polityczna; część życia spędziła na zarządzaniu majątkiem i w sferze prywatnej. Po śmierci męża (książę Conti zmarł przed nią) pozostała w kondycji wdowy aż do swojej śmierci w 1732 r.

Dziedzictwo

Maria Teresa de Bourbon pozostaje przykładem księżniczki z linii Condé, której losy łączyły życie prywatne z dużymi europejskimi konfliktami i intrygami politycznymi XVII i XVIII wieku. Jej krótki status tytularnej królowej Polski jest ilustracją mechanizmów wyborczych i wpływów dynastii francuskiej na sprawy Rzeczypospolitej w epoce saskiej elekcji.