John, Paul, George, Ringo i Bert — musical Willy'ego Russella (1974)

John, Paul, George, Ringo ... i Bert — nagrodzony musical Willy'ego Russella (1974) o historii Beatlesów, z muzyką Beatlesów w wykonaniu Barbary Dickson, premiera w Liverpoolu.

Autor: Leandro Alegsa

John, Paul, George, Ringo ... i Bert to musical Willy'ego Russella z 1974 roku oparty na historii Beatlesów. Jest to rodzaj jukebox musicalu: fabuła opowiada losy zespołu od początków w Liverpoolu aż po światową sławę, przedstawione z przymrużeniem oka i opowiedziane oczami fikcyjnej postaci – Berta, zwyczajnego mieszkańca Liverpoolu. Spektakl łączy elementy narracji, komedii i sekwencje muzyczne składające się z piosenek Beatlesów wykonywanych na scenie.

Fabuła

Akcja osadzona jest głównie w Liverpoolu i śledzi rozwój kariery Johna, Paula, George'a i Ringo, ich przemiany artystyczne oraz wpływ sławy na życie osobiste. Narratorem i łącznikiem pomiędzy kolejnymi epizodami jest Bert – postać reprezentująca perspektywę zwykłego fana i mieszkańca rodzinnego miasta zespołu. Dzięki temu widzowie otrzymują zarówno nostalgiczny, jak i ironiczny obraz drogi Beatlesów na szczyt.

Historia wystawień

Pierwszy spektakl odbył się w Everyman Theatre w Liverpoolu w maju 1974 roku i trwał osiem tygodni. W sierpniu 1974 roku przedstawienie przeniesiono do Lyric Theatre w Londynie, gdzie wystawiano je przez około rok. Spektakl odniósł znaczący sukces komercyjny i krytyczny, co przyczyniło się do zainteresowania adaptacjami i transmisjami telewizyjnymi.

Muzyka i wykonanie

W przedstawieniu wykorzystano znane utwory Beatlesów, które na scenie wykonywała m.in. Barbara Dickson. Muzyczne aranżacje i wykonania sceniczne miały na celu oddanie klimatu oryginalnych nagrań, jednocześnie dostosowując je do teatralnej formy – piosenki służą tu zarówno jako numery rozrywkowe, jak i elementy posuwające fabułę naprzód.

Odbiór i nagrody

  • Spektakl został uznany za "Najlepszy Musical 1974 roku" przez Evening Standard Theatre Awards i London Critics' Awards.
  • Krytycy chwalili przede wszystkim pomysłowe połączenie fabuły z repertuarem Beatlesów oraz barwną, miejscami ironiczno-nostalgiczną narrację.

Adaptacje i emisje

Spektakl doczekał się także wersji telewizyjnych i transmisji – jak podano, był emitowany w 1977 r. w Irlandii, a w 1985 r. w Stanach Zjednoczonych. Transmisje przyczyniły się do popularyzacji musicalu poza Wielką Brytanią i pozwoliły dotrzeć do widzów, którzy nie mogli zobaczyć przedstawienia na żywo.

Znaczenie i wpływ

John, Paul, George, Ringo ... i Bert stał się istotnym przykładem teatralnego wykorzystania popularnego repertuaru muzycznego do opowiadania historii popkulturowej ikony. Pokazał też, że losy zespołu można przedstawić w konwencji teatralnej z humorem i ciepłem, zachowując jednocześnie szacunek dla oryginalnej muzyki. Dla wielu widzów – zwłaszcza w Wielkiej Brytanii – musical stał się częścią szerszego fenomenu kulturowego związanego z pamięcią o Beatlesach.

Zespół twórczy

  • Reżyseria: Alan Dossor
  • Projekt : Graham Barkmerth
  • Oświetlenie : Mick Hughes
  • Dźwięk : David Collison
  • Konsultant ruchu : Rufus Collings

Oryginalna londyńska obsada

  • Bert : George Costigan
  • John Lennon : Bernard Hill
  • Paul McCartney : Trevor Eve
  • George Harrison : Philip Joseph
  • Ringo Starr : Anthony Sher
  • Brian Epstein, pierwszy menedżer Beatlesów : Robin Hooper
  • Porter - Hitler - gość na imprezie - telefonista... : Nick Stringer
  • Teddy Boy Barry Woolgar
  • Teddy Boy Dick Haydon
  • Teddy Boy Ian Jentle
  • Tiny Tina: Luan Peters
  • Tytularna 1 : Linda Beckett
  • Tytularna 2 : Elizabeth Estensen
  • Tytularna 3 - reporterka telewizyjna : Valerie Lilley
  • Piosenkarka i pianistka : Barbara Dickson
  • Muzycy : Robert Ash, Terry Canning

Album

Album An Original Cast Recording ukazał się nakładem RSO Records.

Strona pierwsza

  • "I Should Have Known Better" (Barbara Dickson)
  • "Twoja matka powinna wiedzieć" (Barbara Dickson)
  • "Ooee Boppa" (Tiny Tina & The Titular 3)
  • "Z małą pomocą przyjaciół" (Barbara Dickson)
  • "Penny Lane" (Barbara Dickson)
  • "In the Bleak Midwinter" (Barbara Dickson)
  • "Here Comes The Sun" (Barbara Dickson)
  • "Długa i kręta droga" (Barbara Dickson)

Strona druga

  • "Clap and Cheer" (The Cast)
  • "Help" (Barbara Dickson)
  • "Lucy in the Sky" (Barbara Dickson)
  • "You Never Give Me Your Money"/"Carry That Weight" (Barbara Dickson)
  • "We Can Work It Out" (Barbara Dickson)
  • "I Will Be Your Love" (Leroy Lover - Bert)
  • "Dzień z życia" (Barbara Dickson)

Kredyty

Wyprodukowane przez Iana Samwella

  • Keyboardy i wokale : Barbara Dickson
  • Fender Bass : Pete Zorn
  • Perkusja i instrumenty perkusyjne : Dave Mattacks (dzięki uprzejmości Island Records)
  • Gitara : Kevin Peek
  • Dodatkowe wokale : Gerry Rafferty i Joe Egan (dzięki uprzejmości A & M Records)
  • Rogi i dęte drewniane w aranżacji Jimmy'ego Horowitza i Iana Samwella
  • Inżynier : Dennis Weinreich

Reakcja

George Harrison stwierdził, że widział sztukę z Derekiem Taylorem. Nie podobało mu się to. Wyszedł z sali podczas londyńskiej premiery i wycofał zgodę na użycie swojej piosenki "Here Comes the Sun". Została ona zastąpiona "Good Day Sunshine".

Po tym, jak część sztuki została pokazana w telewizji BBC, Paul McCartney skrytykował ją za stronniczość na jego niekorzyść i na korzyść Lennona. Sprzeciwił się sugestii, że to McCartney, a nie Lennon, był odpowiedzialny za rozpad Beatlesów. McCartney zablokował proponowaną filmową wersję musicalu.



Przeszukaj encyklopedię
AlegsaOnline.com - 2020 / 2025 - License CC3