Henryk Fryderyk, książę Walii (1594–1612) — następca tronu Jakuba I
Henryk Fryderyk, książę Walii (1594–1612) — obiecujący następca Jakuba I, przedwczesna śmierć, wpływ na sukcesję i upamiętnienie jego imienia w Nowej Wirginii.
Henryk Fryderyk, książę Walii (19 lutego 1594 – 6 listopada 1612) był najstarszym synem króla Jakuba I i VI oraz Anny Duńskiej. Jego imię pochodzi od dziadków Henryka — Stuarta, lorda Darnleya i Fryderyka II Duńskiego. Jako najstarszy syn monarchy był oficjalnym następcą tronu Anglii, Szkocji i Irlandii i od wczesnej młodości przygotowywano go do roli władcy.
Życie i wychowanie
Henryk Fryderyk wyróżniał się od dzieciństwa urodą i silną sylwetką; był wysportowany i zamiłowany do ćwiczeń fizycznych oraz form wojskowych. Otrzymał wszechstronne wychowanie odpowiadające pozycji następcy tronu: naukę klasyczną, języki obce oraz szkolenie wojskowe i jeździeckie. Jego wychowanie i publiczne wystąpienia uczyniły go postacią popularną wśród części opinii publicznej, która widziała w nim nadzieję na energiczne, protestanckie rządy.
Działalność i wizerunek
Książę Henryk był powszechnie postrzegany jako obiecujący i charyzmatyczny następca tronu. Jego zainteresowania militarnymi sprawnościami, turniejami i polowaniami oraz publiczny wizerunek przyczyniały się do wzrostu jego popularności na dworze i w społeczeństwie. W 1610 roku formalnie otrzymał tytuły związane z godnością następcy tronu, co umocniło jego pozycję jako księcia Walii i symbolu przyszłej linii dynastycznej.
Śmierć i następstwo
Henryk zmarł nagle w wieku osiemnastu lat z powodu tyfusu brzusznego (tyfoidu). Jego przedwczesna śmierć w 1612 roku była wówczas traktowana jako osobista tragedia rodziny królewskiej i poważna strata dla państwa — utracono popularnego i energicznego dziedzica tronu. W konsekwencji następcą Jakuba I został młodszy brat Henryka, Karol, który później koronował się jako Karol I.
Pogrzeb i pomniki
Po śmierci księcia odbyły się oficjalne uroczystości żałobne, a ciało zostało złożone z odpowiednimi honorami. W opactwie Westminsterskim (Westminster Abbey) wzniesiono mu pomnik i odsłonięto epitafia upamiętniające jego osobę; pamięć o Henryku pielęgnowano przez pewien czas na dworze i w literaturze dworskiej.
Dziedzictwo
Śmierć Henryka miała trwałe konsekwencje polityczne i dynastczne: zastąpienie go przez Karola oznaczało, że dalszy rozwój polityczny i osobiste cechy nowego następcy będą kształtować dzieje brytyjskiej monarchii. Historycy często podkreślają, że utrata tak obiecującego następcy zmieniła bieg wydarzeń politycznych w XVII wieku.
Kilka miejsc w Kolonii Wirginia zostało nazwanych na cześć księcia Henryka przed i po jego śmierci. Najsłynniejsze z nich to osada Henricus (znana też jako Henrico) oraz związane z nią hrabstwo Henrico — nazwy te miały podkreślać związki kolonii z dworem angielskim i często służyły wyrażeniu hołdu przyszłemu władcy.
Henryk Fryderyk pozostaje zapamiętany jako jedna z postaci „co mogła być” w historii Stuartów — młody, popularny następca, którego przedwczesna śmierć miała dalekosiężne skutki dla losów monarchii i kraju.

Henryk, książę Walii, według Isaaca Olivera, ok. 1610 r.
Wczesne życie
Urodził się na zamku Stirling i już w chwili przyjścia na świat został księciem Rothesay, hrabią Carrick, baronem Renfrew, lordem Wysp oraz księciem i wielkim szafarzem Szkocji. Jego ojciec sprawił, że Alexander Erskine, Earl of Mar, zaopiekował się nim. Nie pozwolił, by zajmowała się nim matka. Stało się tak, ponieważ James obawiał się, że lekkie upodobanie matki do katolicyzmu może mieć jakiś wpływ na syna. Chociaż spowodowało to wiele walk między Anną a Jakubem, Henryk pozostał pod opieką rodziny Mar do 1603 roku. Wtedy to Jakub został królem Anglii, a jego rodzina przeniosła się na południe.
Sir George Lauder z The Bass był jego nauczycielem do czasu wyjazdu do Anglii. Sir George był Privy Counsellor - opisywany jako "znajomy radca" króla - i był również uczony muzyki przez Alfonsa Ferrabosco młodszego.
Przeszukaj encyklopedię