Śniadanie u Tiffany'ego to amerykański komediodramat romantyczny z 1961 roku, oparty na noweli Trumana Capote'a, z Audrey Hepburn i Georgem Peppardem w rolach głównych. Film zdobył dwie nagrody Akademii Filmowej. Był nominowany w sumie do pięciu nagród. Został wyreżyserowany przez Blake'a Edwardsa, który wyreżyserował również siedem filmów o Różowej Panterze.

Fabuła

Akcja filmu rozgrywa się w Nowym Jorku początku lat 60. Główną bohaterką jest Holly Golightly, tajemnicza i niezwykle charyzmatyczna młoda kobieta, która utrzymuje się dzięki towarzystwu wpływowych mężczyzn oraz żyje w świecie przyjęć i celebrowania pozorów. Do jej sąsiadów należy początkujący pisarz Paul Varjak, z którym nawiązuje się skomplikowana, pełna napięcia i niejednoznacznych uczuć relacja. Film łączy elementy komedii i dramatu, stopniowo odsłaniając wewnętrzne rozterki bohaterki i jej lęk przed utratą wolności i własnej tożsamości.

Obsada i twórcy

W tytułową rolę Holly Golightly wcieliła się Audrey Hepburn, a u boku niej wystąpił George Peppard jako Paul Varjak. W filmie pojawiają się także postacie drugoplanowe, które uzupełniają portret nowojorskiego środowiska lat 60.

Scenariusz do filmu napisał George Axelrod, a muzykę skomponował Henry Mancini. Niezapomniany temat „Moon River” z tekstem Johnny’ego Mercera stał się jednym z największych przebojów kinowych tamtego okresu. Kostiumy Audrey Hepburn zaprojektował Hubert de Givenchy, co wpłynęło na ukształtowanie ikonicznego wizerunku bohaterki.

Produkcja i adaptacja

Film jest adaptacją noweli Trumana Capote'a, lecz w kilku istotnych punktach różni się od literackiego oryginału — ekranowa Holly została przedstawiona w łagodniejszym świetle, a końcowa wymowa historii została uproszczona i dostosowana do formy filmowej. Casting Hepburn — znanej z wytworności, a nie z wizerunku „kobiety lekkich obyczajów”, jaką Capote częściowo kreował w powieści — wpłynął na zmianę tonu filmu.

Muzyka i nagrody

Najważniejszym muzycznym elementem filmu jest piosenka „Moon River” skomponowana przez Henry’ego Manciniego do słów Johnny’ego Mercera. Kompozycja ta zdobyła ogromną popularność i przeszła do historii muzyki filmowej. Film otrzymał pięć nominacji do Nagród Akademii i zdobył dwie statuetki: za muzykę (Henry Mancini) oraz za piosenkę oryginalną („Moon River”, Mancini i Mercer).

Odbiór i kontrowersje

Początkowo film spotkał się z mieszanymi recenzjami — chwalono kreację Hepburn i oprawę muzyczną, krytykowano natomiast odejście od surowszego tonu noweli Capote'a. Z czasem obraz zyskał status klasyka kina i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych filmów lat 60., przede wszystkim dzięki sylwetce Hepburn jako ikony mody i stylu.

Współcześnie film bywa też krytykowany za elementy, które teraz uważa się za problematyczne. Najgłośniejsza z nich to kreacja sąsiada Holly — pana Yunioshiego — w wykonaniu Mickey’ego Rooneya, uważana za karykaturalny i rasistowski stereotyping postaci japońskiej. To przedstawienie budzi kontrowersje i jest omawiane w kontekście zmieniających się standardów reprezentacji etnicznej w kinie.

Dziedzictwo

Śniadanie u Tiffany'ego pozostaje ważnym elementem kultury popularnej: od wizerunku Holly w „małej czarnej” Givenchy, przez papierosa z długim ustnikiem i perły, po klasyczny przebój „Moon River”. Film miał duży wpływ na modę, estetykę i sposób przedstawiania postaci kobiecych w kinie. Kreacja Audrey Hepburn utrwaliła jej pozycję jako gwiazdy światowego formatu i symbolem elegancji.

Wpływ na kino i kulturę

  • Ikoniczny kostium i stylizacje Audrey Hepburn stały się punktem odniesienia dla projektantów mody i sesji fotograficznych.
  • „Moon River” weszło do kanonu piosenek filmowych i jest regularnie wykonywane oraz reinterpretowane przez kolejnych artystów.
  • Film zapoczątkował długotrwałe dyskusje o adaptowaniu literatury na ekran, o ingerencjach w tekst źródłowy i o odpowiedzialności twórców przy przedstawianiu postaci i kultur innych niż własna.

Dlaczego warto obejrzeć: to zarówno efektowny przykład stylu i elegancji kina lat 60., jak i opowieść o samotności, poszukiwaniu tożsamości oraz trudnych relacjach międzyludzkich. Pomimo elementów dziś kontrowersyjnych, film zachowuje znaczące miejsce w historii kinematografii.