Przed II wojną światową Medal Honoru mógł być przyznawany także za czyny bohaterstwa niezwiązane z bezpośrednią walką z wrogiem. W tym okresie 193 osoby otrzymały to odznaczenie za działania podejmowane w czasie pokoju. Były to przede wszystkim sytuacje wymagające wyjątkowej odwagi, opanowania i gotowości do poświęcenia życia w obronie innych ludzi, a niekoniecznie podczas starcia z przeciwnikiem.
Największą grupę wśród odznaczonych stanowili członkowie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Medal wręczano im za czyny związane ze służbą na morzu, zwłaszcza podczas pożarów i eksplozji kotłów, akcji ratunkowych po wypadnięciu człowieka za burtę, prób opanowania awarii na okrętach oraz innych niebezpiecznych zdarzeń, w których liczyły się szybka reakcja i gotowość do działania mimo zagrożenia życia. Wiele z tych odznaczeń trafiało do ludzi, którzy w dramatycznych warunkach ratowali towarzyszy broni lub zapobiegali większej katastrofie.
W okresie pokoju Medal Honoru miał wyjątkową rangę, ponieważ przyznawano go za czyny wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe. Odznaczenie to było wyrazem najwyższego uznania za odwagę, odpowiedzialność i poświęcenie. Z czasem zasady jego nadawania zostały zaostrzone, a odznaczenia za działania w czasie pokoju stały się znacznie rzadsze.
Poniższa lista zawiera miejsce i datę odznaczenia każdego z laureatów Medalem Honoru, a także ich stopień w chwili podjęcia opisywanej akcji. Osoby odznaczone pośmiertnie są oznaczone gwiazdką po nazwisku.