Thomas Kenneth "Ken" Mattingly II (ur. 17 marca 1936) jest byłym astronautą NASA i kontradmirałem w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. Został wybrany do korpusu astronautów w 1966 roku i odegrał istotną rolę w programie Apollo, będąc członkiem załóg zapasowych m.in. dla Apollo 8 i Apollo 11. W pracach przedstartowych aktywnie uczestniczył w opracowywaniu kombinezonu kosmicznego oraz plecaka (PLSS) używanego przez astronautów misji Apollo.

Misje Apollo i rola w kryzysie Apollo 13

Mattingly miał pierwotnie polecieć jako pilot modułu dowodzenia na Apollo 13, jednak na kilka dni przed startem wyeliminowano go z załogi z powodu kontaktu z niemiecką odrą (różyczką). Z powodu ryzyka dla załogi i misji zastąpił go Jack Swigert. Pomimo że nie poleciał, Mattingly odegrał ważną rolę podczas kryzysu Apollo 13, wspierając operacje naziemne i pomagając w przygotowywaniu procedur niezbędnych do bezpiecznego powrotu załogi na Ziemię.

Jego rejs kosmiczny jako pilot modułu dowodzenia miał miejsce podczas Apollo 16 (16–27 kwietnia 1972). Mattingly pozostał na orbicie okołoksiężycowej, podczas gdy John Young i Charles Duke wylądowali na powierzchni Księżyca. W czasie misji Mattingly przeprowadził obsługę pokładowych eksperymentów i instrumentów, m.in. obsługując Zestaw Instrumentów Naukowych (SIM) w module serwisowym: aparatów fotograficznych i detektorów służących mapowaniu i badaniu składu Księżyca. Wykonał 26 eksperymentów naukowych, a jego pobyt na orbicie trwał 3 dni, 9 godzin i 28 minut — jest to najdłuższy samotny lot kosmiczny w historii Stanów Zjednoczonych. Po powrocie do modułu dowodzenia przeprowadził również jednorazowy spacerek kosmiczny trwający około 1 godziny i 13 minut, podczas którego m.in. odzyskał dostęp do zasobów fotograficznych i instrumentów w module serwisowym.

Program promu kosmicznego i dalsza kariera

Po zakończeniu programu Apollo Mattingly kontynuował karierę astronauty w programie promu kosmicznego. Wystąpił jako dowódca w dwóch misjach orbitalnych: STS-4 (misja testowa wahadłowca Columbia, 27 czerwca–4 lipca 1982) — był to czwarty i zarazem ostatni lot orbitalny orbitalnego programu testowego Columbii, podczas którego wykonano 112 okrążeń Ziemi — oraz STS-51C (wahadłowiec Discovery, 24–27 stycznia 1985), krótką misję na rzecz Departamentu Obrony USA o charakterze załadowanym i częściowo utajnionym.

Wykształcenie, służba i życie po NASA

Mattingly urodził się w Chicago, w stanie Illinois, a część młodości i edukacji spędził na Florydzie. Ukończył inżynierię lotniczą na Auburn University. W 1958 roku wstąpił do marynarki wojennej i przeszedł szkolenie jako pilot, później także jako pilot doświadczalny. W 1966 roku został wybrany do programu astronautów NASA (Grupa Astronautów 5).

W sumie spędził w kosmosie około 504 godzin (około 21 dni) w ramach trzech lotów kosmicznych (Apollo 16, STS-4, STS-51C). W 1985 roku przeszedł na emeryturę z NASA; po zakończeniu kariery astronauty związany był z przemysłem lotniczym i kosmicznym, wykorzystując doświadczenie zdobyte podczas pracy w agencji i podczas lotów.

Dziedzictwo

Ken Mattingly jest ceniony za profesjonalizm zarówno jako pilot, jak i członek zespołów projektowych. Jego wkład obejmuje nie tylko loty kosmiczne, lecz także prace nad wyposażeniem i procedurami, które zwiększyły bezpieczeństwo i skuteczność misji załogowych w erze Apollo i początki programu wahadłowców. Jego działania w czasie kryzysu Apollo 13 oraz rola pilota modułu dowodzenia na Apollo 16 są często przywoływane jako przykłady kompetencji i opanowania w trudnych sytuacjach.