John Davis (urodzony w 1784 roku w Surrey) był amerykańskim kapitanem statku z New Haven w Connecticut. Uważa się, że był jednym z pierwszych osób, które mogły wylądować na kontynentalnej Antarktydzie, choć jego rola — podobnie jak rola kilku innych odkrywców — pozostaje przedmiotem dyskusji. W lutym 1821 roku mógł wylądować na łodzi w Hughes Bay. Cieśnina Davisa, która oddziela Zatokę Baffina od Morza Labradorskiego, została nazwana przez Williama Baffina w 1616 roku; prawdopodobnie nazwa upamiętnia innego żeglarza o tym nazwisku — Johna Davisa lub jego imiennika. John Davis, znany głównie jako kapitan okrętu fokowego, działał w okresie intensywnego wyścigu po łowy fok i wielorybów na wodach subantarktycznych i antarktycznych.

20 marca 1820 roku Davis wyruszył z New Haven w Connecticut na ekspedycję do regionów południowych, płynąc statkiem o nazwie Cecilia. Podczas postoju na Wyspach Falklandzkich otrzymał wieść o odkryciu Południowych Szetlandów i, dowiedziawszy się o obfitości fok, wraz z innym kapitanem popłynął na wyspę Greenwich — jednak zastali tam już wielu innych fokerów. Davis postanowił kontynuować poszukiwania dalej na południe; odwiedził między innymi Low Island i dalej posuwał się w stronę Półwyspu Antarktycznego. Według zapisu w jego dzienniku dotarł prawdopodobnie do Hughes Bay, gdzie zanotował „duże ciało lądu” i wysłał łódź na brzeg w poszukiwaniu fok, lecz nie znalazł ich. W zapiskach pojawia się też zdanie: „Myślę, że ten południowy ląd jest kontynentem”. Jako szerokość geograficzną Davis podał 64°01'S (sześćdziesiąt cztery stopnie, jedna minuta, południe). Po tej obserwacji Davis powrócił na Greenwich Island, przybywając tam 10 lutego 1821 roku. Zimował następnie na Wyspach Falklandzkich i w kolejnym sezonie kontynuował działalność fokową. Z zapisków wynika więc, że miał bezpośredni kontakt z wybrzeżem północno-zachodniego Półwyspu Antarktycznego, lecz brak jest jednoznacznych, potwierdzających dowodów pozwalających stwierdzić bezsprzecznie, że był pierwszym człowiekiem, który wylądował na kontynencie.

Kontrowersje i inne roszczenia do tytułu „pierwszego odkrywcy”

Okres 1820–1821 roku przyniósł kilka niezależnych wypraw, których uczestnicy zgłaszali spotkania z lądem antarktycznym lub jego zwartymi fragmentami. Do najczęściej wymienianych konkurentów Davisa należą:

  • Fabian Gottlieb von Bellingshausen (ekspedycja rosyjska) — rosyjska wyprawa zgłasza obserwacje południowych brzegów w 1820 r., co czyni ją jednym z głównych pretendentów do pierwszego zobaczenia Antarktydy;
  • Edward Bransfield (marynarka brytyjska) — brytyjski kapitan, który również zgłaszał obserwacje wybrzeża Półwyspu Antarktycznego w 1820 r.;
  • Nathaniel Palmer (amerykański kapitan fokowy) — inny amerykański żeglarz działający w tym samym okresie, któremu przypisuje się obserwacje i potencjalne lądowania w rejonie Antarktydy.
Ze względu na niejednoznaczność zapisków, różnice w definicji „lądowania” (zbliżenie i zejście na krę lodową kontra postawienie stopy na stałym lądzie kontynentalnym), brak bezpośrednich materiałów archeologicznych czy fotograficznych z tamtych zdarzeń oraz rozbieżności dat i opisów, wielu historyków uznaje, że nie można jednoznacznie przypisać pierwszego lądowania na Antarktydzie jednej osobie. Częściej mówi się o grupie odkrywców, którzy niezależnie od siebie doprowadzili do ujawnienia istnienia południowego kontynentu światu zachodniemu.

Znaczenie i spuścizna

Działalność Johna Davisa wpisuje się w historię początków wielorybnictwa i fokarstwa na półkuli południowej oraz w okres intensywnych eksploracji morskich początku XIX wieku. Nawet jeśli nie można mu przypisać bezspornego pierwszego lądowania na Antarktydzie, jego zapiski dostarczają cennych informacji o ówczesnych trasach, miejscach łowów i obserwacjach geograficznych. Miejsca takie jak Hughes Bay oraz zapisy z rejonu Półwyspu Antarktycznego są dziś analizowane przez badaczy próbujących odtworzyć chronologię odkryć południowego kontynentu.

Podsumowując — John Davis pozostaje postacią istotną dla historii badań południowych akwenów: jego relacje są jednym z kilku źródeł z pierwszej dekady lat 1820., które razem tworzą złożony i nadal dyskutowany obraz odkrywania Antarktydy.