Johnny Weir (ur. 2 lipca 1984 r. w Coatesville w Pensylwanii) jest amerykańskim skaterem figurowym, znanym z efektownej, teatralnej prezencji na lodzie i charakterystycznego stylu. Trzykrotnie (2004–2006) został mistrzem Stanów Zjednoczonych. W wydanym w styczniu 2011 roku pamiętniku otwarcie napisał, że jest gejem, co zyskało szeroki rozgłos i uczyniło go jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci amerykańskiego łyżwiarstwa.

Weir rozpoczął przygodę z łyżwiarstwem dość późno — dopiero w wieku 12 lat. Wcześniej aktywnie uprawiał jeździectwo i startował jako jeździec konny. Pomimo późniejszego startu, dzięki intensywnemu treningowi szybko osiągnął wysoką klasę sportową.

Rodzina Weira przeprowadziła się do Delaware, aby umożliwić mu regularne treningi na odpowiednich obiektach. Krótko studiował na Uniwersytecie w Delaware, jednocześnie rozwijając karierę sportową. W 2001 roku, mając szesnaście lat, zdobył tytuł Mistrza Świata Juniorów — był to największy dotychczasowy sukces młodego zawodnika. On i Evan Lysacek zdobyli w tym roku dwa najlepsze medale, co było ważnym sygnałem powrotu USA do czołówki juniorskiego łyżwiarstwa po latach przerwy.

Na krajowych mistrzostwach w Dallas w 2003 roku Weir doświadczył dramatycznego upadku — podczas programu uderzył w bandę i nie ukończył programu, wycofując się z rywalizacji. Incydent ten był szeroko komentowany w mediach; po zawodach Evan Lysacek podszedł do niego i otoczył go wsparciem, mówiąc, że zobaczą się ponownie w kolejnym sezonie.

Po bolesnym sezonie 2002/2003 Weir zmienił miejsce treningów — opuścił klub Uniwersytetu Delawere i przeniósł się na lodowisko The Pond, zabierając ze sobą trenerkę Priscillę Hill. Zmiana ta przyniosła efekt: w 2004 roku został po raz pierwszy mistrzem USA, a tytuły obronił w latach 2005 i 2006.

Na sezon 2005/2006 znany był zwłaszcza jego krótki program do muzyki z baletu "Jezioro Łabędzie" (Swan Lake), który wyróżniał się silnym ładunkiem artystycznym i teatralnością. Program ten zwrócił na niego uwagę poza środowiskiem sportowym — był nawet parodystycznie wspomniany w filmie Blades of Glory i stał się jednym z symboli Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006. Na igrzyskach w Turynie Weir zajmował drugie miejsce po krótkim programie, lecz po obarczonym błędami długim programie spadł na piąte miejsce w klasyfikacji końcowej.

W 2007 roku zdobył brązowy medal mistrzostw USA. Po tym sezonie zmienił trenerów i przeszedł pod opiekę Galiny Zmiewskiej, trenerki, która wcześniej pracowała m.in. z Viktorem Petrenko i Oksaną Baiul. Zmiana miała na celu wprowadzenie nowych elementów technicznych i artystycznych do jego programów.

Poza lodem Weir jest aktywny jako model i osobowość medialna — pojawiał się w magazynach mody, współpracował z projektantami i chodził po wybiegach podczas New York Fashion Week. Po zakończeniu najwyższej rywalizacji startował również jako komentator telewizyjny i ekspert w relacjach z zawodów łyżwiarskich, łącząc znajomość dyscypliny z talentem do publicznych wystąpień. Jako osoba publiczna angażował się też w dyskusje dotyczące praw osób LGBT i promocji tolerancji w sporcie.

Weir jest postacią kontrowersyjną, ale też wpływową: przedefiniował sposób, w jaki wielu widzi męskie łyżwiarstwo artystyczne — łącząc wysoki poziom sportowy z wyrazistą estetyką i świadomością sceniczną. Jego kariera sportowa oraz aktywność poza nią pozostawiły trwały ślad w amerykańskim i światowym łyżwiarstwie figurowym.