Dla osób i miejsc zwanych św. Jakubem, patrz strona poświęcona dezambiguacji.

Święty Jakub, syn Zebedeusza (Śmierć 44 n.e.) był jednym z uczniów (uczących się) Jezusa. Był synem Zebedeusza i Salomona oraz bratem Jana Ewangelisty. Jakuba Większego, aby odróżnić go (oznaczyć jako innego) od drugiego apostoła imieniem Jakub (Jakub, syn Alfejosa). Jakub jest opisywany jako jeden z pierwszych uczniów, którzy dołączyli do Jezusa. Ewangelie synoptyczne mówią, że Jakub i Jan byli ze swoim ojcem nad brzegiem morza, kiedy Jezus wezwał ich do rozpoczęcia podróży (Mt 4:21-22, Mk 1:19-20). Według Marka, Jakub i Jan zostali nazwani Boanerges, czyli "Synowie Gromów" (3:17). W Dziejach Apostolskich 12:1-2 zapisano, że król Herod kazał stracić Jakuba mieczem (Ap 12:1-2). Prawdopodobnie był on pierwszym z apostołów zamęczony za swoją wiarę.