Ernst Frederick I, książę Saxe-Hildburghausen (Gota, 21 sierpnia 1681 r. - Hildburghausen, 9 marca 1724 r.) był księciem Saxe-Hildburghausen. Był najstarszym synem Ernsta, księcia Saxe-Hildburghausen i hrabiny Sophie Henriette z Waldeck.

W młodości służył w armii holenderskiej. Brał udział w wojnie o sukcesję hiszpańską (konflikcie znanym w literaturze jako wojna o sukcesję hiszpańską), gdzie został ranny pod Höchstädt — jednym z ważniejszych starć tej wojny. Po śmierci ojca w 1715 roku opuścił armię i objął rządy nad księstwem.

Jego rządy cechował dążenie do reprezentacyjnego, przepychu dworskiego wzorowanego na dworze króla Francji Ludwika XIV. Pragnienie takiego splendoru przekładało się na znaczne wydatki na rezydencję i ceremoniał, co szybko obciążyło skarb państwa. Aby pozyskać środki, systematycznie podnosił podatki i sprzedawał części swoich posiadłości.

Jedną z większych transakcji była sprzedaż hrabstwa Cuylenburg w 1720 roku — terytorium, które stanowiło posag jego żony. Hrabstwo zostało sprzedane nie po to, by spłacić długi wobec wierzycieli, lecz przede wszystkim aby sfinansować przebudowę pałacu oraz urządzenie ogrodu i kanału przy rezydencji. W 1723 roku sprzedał również Schalkau księstwu Saxe-Meiningen. Schalkau miał przywileje miejskie i prawo do targów; to, co zostało sprzedane, było mniejszą jednostką administracyjną w ramach hrabstwa, do którego należał także Schalkau.

Sprzedaż części dóbr bez zgody żony była nielegalna i doprowadziła do sporu z sąsiednim księstwem, a w konsekwencji do zbrojnego konfliktu z Saxe-Meiningen. Wojna i przemarsze wojsk przyniosły zniszczenia, a na koniec cały region został poważnie zrujnowany, co pogłębiło kryzys gospodarczy księstwa.

Radykalne podwyżki podatków oraz rosnące niezadowolenie ludności doprowadziły już wcześniej do otwartego buntu w księstwie w 1717 roku. Bunt, represje i dalsze obciążenia fiskalne osłabiły autorytet władzy oraz zdolność księstwa do regeneracji ekonomicznej.

Skutkiem polityki Ernsta Fryderyka I była głęboka zadłużenie i osłabienie pozycji Saxe-Hildburghausen. Po jego śmierci 9 marca 1724 roku w Hildburghausen księstwo odziedziczył jego syn, Ernest Fryderyk II. Pokolenie następcze musiało stawić czoła konsekwencjom finansowych decyzji ojca: konieczne były reformy i restrukturyzacja finansów, by przywrócić względną stabilność państwu.

Ocena dziedzictwa: rządy Ernsta Fryderyka I często oceniane są krytycznie z powodu lekkomyślności finansowej i priorytetu nadania reprezentacyjnego kosztem dobra publicznego. Jego działania pozostawiły trwały ślad w historii księstwa — zarówno w postaci zniszczeń materialnych, jak i pogorszenia sytuacji gospodarczej oraz społecznej jego poddanych.