Sezon 1989–90 NHL był 73. sezonem rozgrywek National Hockey League. Dwadzieścia jedna drużyna rozegrała po 80 spotkań w sezonie zasadniczym. W play-offach najlepsza okazała się ekipa Edmonton Oilers — Zdobywcami PucharuStanleya zostali po zwycięstwie nad Boston Bruins, wygranej 4–1 w serii finałowej. Był to piąty w historii klubu triumf w rozgrywkach o Puchar Stanleya i zarazem ostatnie mistrzostwo tej dynastii kończącej dominację z lat 80.
Triumf Oilers w dużej mierze opierał się na znakomitej grze w play-offach bramkarza Billa Ranforda, który za występy w fazie pucharowej otrzymał Trofeum Conn Smythe. Zespół prowadzony przez trenera Johna Mucklera miał w składzie doświadczonych liderów, takich jak kapitan Mark Messier, a także czołowych napastników: Jari Kurri, Glenn Anderson i Esa Tikkanen. To zgranie i doświadczenie pozwoliły Edmonton pokonać po drodze kilku wymagających rywali i ostatecznie sięgnąć po trofeum.
Najważniejsze fakty sezonu:
- Format: 21 drużyn, po 80 spotkań w sezonie zasadniczym.
- Mistrz NHL (Puchar Stanleya): Edmonton Oilers (zwycięstwo w finale nad Boston Bruins 4–1).
- Najbardziej wartościowy zawodnik play-offów: Bill Ranford (Conn Smythe Trophy).
- W drużynie Edmonton kluczowe role odgrywali m.in. Mark Messier, Jari Kurri, Glenn Anderson i Esa Tikkanen.
Sezon 1989–90 zapisał się także jako ciekawostka organizacyjna: po raz pierwszy w tym samym sezonie wszystkie trzy drużyny z nowojorskiej metropolii znalazły się w play-offach — były to New York Rangers, New York Islanders oraz New Jersey Devils. Ten fakt podkreślił wzrost konkurencyjności w jednej z największych rynkowo części ligi.
Podsumowując, sezon 1989–90 był jednocześnie podsumowaniem złotej ery Edmonton Oilers — zespół potwierdził swoją wielkość kolejnym tytułem, a drużyna pozostawiła po sobie pamięć znakomitych indywidualnych występów i emocjonujących serii play-offowych, które do dziś uznawane są za ważny rozdział historii NHL.