Historia i pochodzenie

Bhangra rozpoczęła się w regionie Pendżabu, obecnie podzielonym między Indie i Pakistan, i rozpoczęła się jako taniec ludowy, który był prowadzony przez pendżabskich rolników wszystkich wyznań, sikhów, muzułmanów i hindusów, aby uczcić nadejście sezonu zbiorów. Początkowo bhangra wykonywana była głównie przez mężczyzn w czasie żniw i podczas lokalnych świąt (najczęściej podczas święta Baisakhi), jako wyraz radości, siły i nadziei na obfite plony.

Z czasem bhangra przekształciła się z prostego tańca ludowego w bogaty folklor sceniczny. Charakterystyczna dla niej jest żywiołowa energia, skoki, silne akcenty ramion i stopy oraz rytmiczne uderzenia dłoni. W tradycyjnym kontekście miała też funkcję społeczną — integrowała społeczność, towarzyszyła weselom, uroczystościom i zawodom.

Muzyka i instrumenty

Muzyka bhangry cechuje się pulsującym, rytmicznym akompaniamentem, w którym najważniejszą rolę odgrywa dhol — duży dwustronny bęben o głośnym, niskim brzmieniu. Do innych częstych instrumentów należą:

  • tumbi — jedno strunowy instrument strunowy o przenikliwym dźwięku;
  • chimta — metalowe szczypce z dzwonkami, używane do akcentów rytmicznych;
  • algoza — podwójna drewniana fletnia;
  • dholak, tabla i harmonium — uzupełniające instrumenty harmoniczne i perkusyjne.

Współcześnie do muzyki bhangry dodaje się też elektronikę i elementy popu, hip-hopu czy dancehall, tworząc tzw. bhangra-pop lub bhangra-fusion. Charakterystyczny rytm bhangry (często nazywany "chaal") jest szybki i dynamiczny, co sprawia, że tańczący wykonują żywe, akcentowane ruchy.

Stroje

Stroje do Bhangra są Turla lub torla, Pag, który jest turban, który jest oznaką dumy / honoru w Pendżabie i jest związany inaczej niż tradycyjne turbany, że Sikhowie i inni ludzie noszą na ulicy, Kurta, która jest jedwabna koszula, z około czterema guzikami i jest bardzo luźna z haftowanymi wzorami, Lungi lub chadar, który jest luźnym loincloth związany wokół talii tancerza, Jugi, który jest kamizelką bez guzików, i Rumāl, które są małe szale, które są noszone związane na palcach.

Tradycyjne stroje bhangra są kolorowe i bogato zdobione — dominują jaskrawe barwy (czerwienie, pomarańcze, żółcie, zieleni) oraz hafty, cekiny i koraliki. Turban (pag) i chusty (rumāl) pełnią też funkcję rekwizytów w tańcu: tancerze często wykonują nimi widowiskowe ruchy, kręcą je lub rzucają w powietrze. Występują również ozdoby na nadgarstkach i kostkach, które podkreślają rytm kroków.

Ruchy i formy taneczne

Bhangra charakteryzuje się ekspansywnymi ruchami rąk, energicznymi podskokami, silnymi krokami i dynamicznymi obrotami. Typowe figury to m.in. jhummar (wolniejsza, bardziej rytmiczna część), skoki z wyskokiem na jedną nogę, uderzenia klatki piersiowej i ramion oraz zróżnicowane układy choreograficzne wykonywane w grupie. W tradycyjnym repertuarze mężczyznom odpowiada giddha — żeński odpowiednik, wykonywany przez kobiety i cechujący się odmienną estetyką ruchu.

Rozprzestrzenienie i wpływ kulturowy

Bhangra stała się popularna w Wielkiej Brytanii w latach 80-tych, a artyści Bhangra sprzedawali ponad 30 000 kaset tygodniowo w Wielkiej Brytanii, mimo że żaden z artystów nie trafił do Top 40 UK Chart. Bhangra jest również popularna w Kanadzie, gdzie piosenkarz Jazzy B sprzedał ponad 55.000 kopii swojego trzeciego albumu Folk and Funky i stał się jednym z najlepiej sprzedających się pendżabskich artystów folkowych na świecie.

W diasporze pendżabskiej (głównie w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i USA) bhangra przeszła silną transformację: powstały profesjonalne zespoły estradowe, mieszające tradycyjne brzmienia z muzyką pop, hip-hopem i elektroniką. Bhangra wpłynęła też na muzykę popularną i kino — elementy tej stylistyki pojawiają się w piosenkach Bollywood i międzynarodowych miksach muzycznych (np. fusion z muzyką klubową).

Współczesne znaczenie i praktyka

Dziś bhangra funkcjonuje zarówno jako forma folkloru kultywowana w regionie źródłowym, jak i jako globalny fenomen scenicznym. Organizowane są konkursy bhangry, festiwale kultury pendżabskiej, a wiele uniwersytetów i szkół tańca ma własne zespoły bhangra. Ponadto bhangra stała się popularną formą aktywności fizycznej — lekcje i zajęcia fitness oparte na bhangrze łączą intensywny wysiłek z elementami choreografii.

Aby zachować i przekazywać tradycję, powstają szkoły tańca, warsztaty i archiwa nagrań. W wielu miastach prowadzi się jednocześnie działania dokumentacyjne i edukacyjne, które pokazują bogactwo kultury pendżabskiej — zarówno w jej formie tradycyjnej, jak i nowoczesnych reinterpretacjach.