Walar Woodwarda (Macropus bernardus), zwany również czarnym walarkiem lub walarkiem Bernarda, jest najmniejszym z walarów. Samiec ma sierść czarną lub ciemnobrązową, samica jest zwykle szara — to wyraźny dymorfizm płciowy. Gatunek ten prowadzi skryty, głównie nocny tryb życia i zwykle występuje w małych grupach lub pojedynczo. W tekście oryginalnym pojawia się link do hasła pasożyt, co jest nieporozumieniem — walarek jest torbaczem (ssakiem z rzędu Diprotodontia), a nie pasożytem.
Wygląd i rozmiary
Walar Woodwarda jest stosunkowo niewielki w porównaniu z innymi przedstawicielami rodziny macropodów. Ma krępą budowę ciała i silne tylne kończyny przystosowane do skoków po skalistym terenie. Głowa i tułów u samców są barwy od ciemnobrązowej do czarnej, natomiast samice mają sierść w odcieniach szarości. Samce są zazwyczaj masywniejsze i bardziej krępe niż samice.
Siedlisko i zasięg
Występuje wyłącznie na ograniczonym, górzystym obszarze w Arnhem Land, w Terytorium Północne Australii — pomiędzy rzeką South Alligator a miejscowością Nabarlek. Preferuje skaliste klify, wąwozy i półki skalne, gdzie znajduje liczne szczeliny i jaskinie służące jako schronienie przed drapieżnikami i upałem.
Zachowanie i dieta
Jest gatunkiem płochliwym i nadrzędną strategią obrony jest ucieczka na niedostępne dla większości drapieżników skały. Aktywny jest głównie nocą i o zmierzchu, kiedy wychodzi żerować. Żywi się roślinami — trawami, pędami i liśćmi krzewów; w suchych porach może korzystać z bardziej zdrewniałych części roślin.
Rozmnażanie
Podobnie jak inne torbacze, walarki mają krótką ciążę, po której rodzi się bardzo małe, niedojrzałe młode (joey), które kontynuuje rozwój w torbie matki przez kilka miesięcy. Dokładne szczegóły okresu rozrodczego i długości laktacji dla tego gatunku są słabo udokumentowane ze względu na jego skryty tryb życia i ograniczony zasięg.
Zagrożenia i ochrona
Gatunek jest klasyfikowany jako bliski zagrożenia (Near Threatened) — głównym powodem jest bardzo ograniczony zasięg występowania. Dodatkowe zagrożenia to zmiany w piroregulacji (reżimie pożarów), degradacja siedlisk, ewentualne oddziaływanie drapieżników introdukowanych oraz działalność człowieka. Dokładne dane o liczebności populacji są ograniczone, dlatego monitoring i ochrona siedlisk są kluczowe dla jego przetrwania.
Znaczenie i ciekawostki
Nazwa „wallaroo” w angielskim użytku odnosi się do „rock kangaroo”, czyli kangura żyjącego w skalistym środowisku — stąd określenie „kangur skalny”. Gatunek ten jest ważny dla lokalnych ekosystemów skalnych i bywa rozpoznawany przez rdzennych mieszkańców Arnhem Land, którzy znają jego występowanie i biologię lepiej niż liczne publikacje naukowe.
W literaturze naukowej nazwa Macropus bernardus jest tradycyjnie używana; w nowszych pracach taksonomicznych część macropodów została przegrupowana, więc można spotkać alternatywne określenia taksonomiczne — warto sprawdzać aktualne źródła przy badaniach naukowych.