W psychiatrii termin "zaburzenie myślenia" lub "formalne zaburzenie myślenia" odnosi się do zmian w sposobie, w jaki myśli są organizowane i wyrażane, a nie do treści tych myśli. Chodzi tu o trudności ze spójnym, logicznym i płynnym przebiegiem myślenia, które przekładają się na zaburzenia języka mówionego i pisanego. Osoby z takim zaburzeniem używają języka, który może być nieuporządkowany, niejasny lub trudny do zrozumienia. W praktyce klinicznej zakłada się, że język w dużej mierze odzwierciedla procesy myślowe, stąd trudności z mową często idą w parze z zaburzeniami myślenia.

Zaburzenie myślowe jest zwykle postrzegane jako objaw psychotycznej choroby psychicznej, ale nie jest to jedyna możliwa przyczyna — formalne zaburzenia myślenia mogą pojawić się również w przebiegu stanów neurologicznych, zaburzeń nastroju, zatruć, odstawienia substancji i innych schorzeń.

Na czym polega zaburzenie myślenia (formalne)?

Termin formalne zaburzenia myślenia odnosi się do zakłóceń w formie i porządku myśli — sposobie, w jaki myśli płyną, łączą się i przekładają na mowę. Nie dotyczy to bezpośrednio treści (np. urojeń czy halucynacji), choć treści te mogą współistnieć. W klasycznym ujęciu E. Bleulera zaburzenie procesu myślenia było jedną z cech schizofrenii, jednak podobne objawy występują też w innych stanach.

Typowe formy i przykłady zaburzeń

  • Ubóstwo mowy (alogia) — ograniczona ilość wypowiedzi, krótkie, zubożałe odpowiedzi.
  • Rozkojarzenie (derailment, "luz myślowy") — nagłe odejścia od tematu, zdania nie wiążą się logicznie.
  • Omijanie (tangencjalność) — odpowiedzi unikające sedna pytania, dygresje aż do utraty punktu.
  • Szczegółowość i otaczanie się (circumstantiality) — nadmiar detali prowadzący do długich odpowiedzi zanim osiągnięty zostanie sens.
  • Blokada myślenia (thought blocking) — nagłe przerwanie wypowiedzi, osoba „traci myśl”.
  • Neologizmy — tworzenie nowych słów o znaczeniu znanym tylko mówiącemu.
  • Perseweracje — powtarzanie słów, fraz lub tematów mimo braku potrzeby.
  • Sałatka słowna (word salad) — kompletny brak sensownego związku między słowami, mowa nieczytelna semantycznie.

Objawy w mowie i piśmie

Formalne zaburzenia myślenia wpływają zarówno na mowę, jak i na pismo. Mogą one obejmować:

  • trudności w budowaniu spójnych wypowiedzi;
  • częste dygresje i zmiany tematu bez związku logicznego;
  • nieoczekiwane skakanie między pojęciami;
  • używanie słów niepasujących do kontekstu lub nowotworzonych wyrazów;
  • pismo chaotyczne, nieczytelne, z zachwianiem sekwencji myślowej.

Przyczyny

Najczęstsze przyczyny formalnych zaburzeń myślenia to:

  • Zaburzenia psychotyczne — zwłaszcza schizofrenia i epizody psychotyczne, w których FTD jest częstym objawem.
  • Zaburzenia nastroju — ciężka depresja z cechami psychotycznymi, mania (w szczególności gonitwa myśli w manii).
  • Stany organiczne i neurologiczne — urazy głowy, udary, encefalopatie, demencje, choroby neurodegeneracyjne.
  • Intoksykacje i odstawienia — alkohol, narkotyki, niektóre leki i trucizny.
  • Delirium i zaburzenia metaboliczne — zaburzenia orientacji i myślenia w przebiegu ostrej choroby somatycznej.
  • Leki i substancje wpływające na ośrodkowy układ nerwowy — np. niektóre przeciwhistaminowe, opioidowe, antycholinergiczne.

Ocena i diagnostyka

Formalne zaburzenia myślenia są oceniane w badaniu stanu psychicznego (mental state examination). Lekarz lub psycholog obserwuje sposób wypowiadania się pacjenta, spójność, płynność, tempo mowy i logiczne powiązania między zdaniami. Często stosuje się kwestionariusze i skale (np. oceniające mowę i komunikację), a także badania dodatkowe w celu wykluczenia przyczyn somatycznych (badania krwi, obrazowanie mózgu, toksykologia).

Różnicowanie

W diagnostyce ważne jest odróżnienie formalnych zaburzeń myślenia od zaburzeń treści myślenia, takich jak urojenia czy halucynacje, które dotyczą tego, co się myśli, a nie jak. Formalne zaburzenia mogą współistnieć z tymi zaburzeniami, ale wymagają odrębnej oceny.

Leczenie i postępowanie

Leczenie zależy od przyczyny. Ogólne zasady to:

  • leczenie przyczynowe (np. farmakoterapia w psychozach — leki przeciwpsychotyczne, stabilizatory nastroju przy maniakalnych epizodach);
  • terapia psychospołeczna — terapia mowy, psychoedukacja, terapia poznawczo-behawioralna i treningi komunikacji;
  • leczenie chorób somatycznych lub zaprzestanie szkodliwych używek;
  • w ostrych zaburzeniach organicznych (delirium) szybkie leczenie przyczyny i wsparcie medyczne.

U części pacjentów zaburzenia myślenia są przejściowe (np. w odstawieniu substancji, w delirium), u innych mogą mieć przebieg przewlekły (np. w schizofrenii). Rokowanie zależy od przyczyny, szybkości wdrożenia leczenia i wsparcia rehabilitacyjnego.

Kiedy szukać pomocy?

Należy skontaktować się z lekarzem lub specjalistą psychiatrii, gdy:

  • mowa staje się trudna do zrozumienia lub coraz bardziej chaotyczna;
  • osoba nagle przestaje mieć spójne wypowiedzi lub ma wyraźne zaburzenia orientacji;
  • towarzyszą temu inne niepokojące objawy: urojenia, halucynacje, znaczące zmiany nastroju, zaburzenia funkcjonowania społecznego lub zawodowego;
  • po wystawieniu na działanie substancji występują objawy psychotyczne lub dezorientacja.

Eugen Bleuler, który jako pierwszy wprowadził termin schizofrenia, uznawał zaburzenie procesu myślenia za jedną z jej istotnych cech. Współczesna psychopatologia rozróżnia jednak wiele odmian formalnych zaburzeń myślenia i podkreśla potrzebę dokładnej oceny klinicznej, by ustalić przyczynę i właściwe leczenie.