Synchrotronowe źródło światła jest źródłem promieniowania elektromagnetycznego wytwarzanego przez synchrotron. Promieniowanie to może być sztucznie wytwarzane do celów naukowych i technicznych przez wyspecjalizowane akceleratory cząstek, zazwyczaj poprzez przyspieszanie elektronów. Po wygenerowaniu wysokoenergetycznej wiązki elektronów jest ona kierowana do elementów pomocniczych, takich jak magnesy gnące i urządzenia wtykowe (falowniki lub wahadłówki) w pierścieniach magazynujących i laseryna swobodnych elektronach. Dostarczają one silne pola magnetyczne prostopadłe do wiązki, które są potrzebne do przekształcenia wysokoenergetycznej energii elektronów w światło lub inną formę promieniowania elektronowo-magnetycznego.
Promieniowanie synchrotronowe może występować w akceleratorach albo jako uciążliwość w doświadczeniach z fizyką cząstek, albo celowo w wielu zastosowaniach laboratoryjnych. Elektrony są przyspieszane do dużych prędkości w kilku etapach, aby osiągnąć energię końcową, która może znajdować się w zakresie GeV. W Wielkim Zderzaczu Hadronów (LHC) wiązki protonów również wytwarzają promieniowanie o coraz większej amplitudzie i częstotliwości, gdy przyspieszają w polu próżniowym, tworząc fotoelektrony. Następnie fotoelektrony wytwarzają ze ścianek rur elektrony wtórne o rosnącej częstotliwości i gęstości do 7x1010. Każdy proton może stracić 6,7keV na obrót z powodu tego zjawiska. Tak więc zarówno synchrotrony elektronowe jak i protonowe mogą być źródłem światła.
Główne zastosowania światła synchrotronowego znajdują się w fizyce materii skondensowanej, materiałoznawstwie, biologii i medycynie. Wiele eksperymentów wykorzystujących światło synchrotronowe bada strukturę materii od podnanometrowego poziomu struktury elektronicznej do poziomu mikrometrowego i milimetrowego. Jest to ważne w obrazowaniu medycznym. Przykładem praktycznego zastosowania przemysłowego jest wytwarzanie mikrostruktur w procesie litografii, galwanizacji i formowania (LIGA).