Humber — estuarium rzek Ouse i Trent w północno-wschodniej Anglii

Poznaj Humber — potężne estuarium Ouse i Trent: historia, przyroda, Humber Bridge oraz granica East Riding i Lincolnshire. Przewodnik po krajobrazach i ciekawostkach.

Rzeka Humber jest dużym, głębokowodnym estuarium na wschodnim wybrzeżu północnej Anglii. Powstaje w wyniku połączenia się rzeki Ouse i rzeki Trent. Od tego miejsca do Morza Północnego (około 40 mil) stanowi część granicy między East Ridingof Yorkshire po stronie północnej i Lincolnshire po stronie południowej. Jedyną nowoczesną przeprawą przez Humber jest Humber Bridge. Swego czasu był to najdłuższy jednoprzęsłowy most wiszący na świecie. Obecnie jest piątym co do długości. Zanim most został zbudowany w 1981 roku, do przeprawy przez długie na milę przęsło używano parowców łopatkowych.

Położenie, charakter i znaczenie

Humber to szerokie, silnie pływowe estuarium o dużej głębokości w centralnej części toru wodnego, co umożliwia żeglugę dużych statków handlowych do portów nadbrzeżnych. Na estuarium kończą się dorzecza kilku dużych rzek północnej i środkowej Anglii, a jego ujście do Morza Północnego ma istotne znaczenie gospodarcze i nawigacyjne.

Główne porty i gospodarka

Na obrzeżach Humber znajdują się ważne porty i terminale, m.in. Hull, Grimsby, Immingham oraz porty i terminale obsługujące przemysł petrochemiczny i towarowy. Dzięki dużej głębokości ub ekspansji infrastruktury Humber jest jednym z kluczowych rejonów dla obsługi importu, eksportu i przemysłu ciężkiego w północno-wschodniej Anglii.

Fauna, flora i ochrona przyrody

Estuarium Humber i nadbrzeżne tereny pływowe (mudflats, salt marshes) są ważnym siedliskiem dla ptaków wędrownych i wodnych — wielu gatunków dostarcza pożywienia i miejsc lęgowych. Na południowym krańcu ujścia znajduje się charakterystyczny cypel Spurn Point, będący cennym rezerwatem przyrody i miejscem obserwacji ornitologicznych. Część obszaru objęta jest ochroną (m.in. formy ochrony międzynarodowej i krajowej), co ma na celu zachowanie bioróżnorodności i naturalnych funkcji estuarium.

Historia przepraw i Humber Bridge

Przed wybudowaniem mostu Humber mieszkańcy i przewoźnicy korzystali z promów, w tym historycznych parowców łopatkowych (paddle steamers), które obsługiwały przeprawy nad estuarium. Humber Bridge, otwarty w 1981 roku, zrewolucjonizował komunikację drogową między brzegami — jego główne przęsło ma imponującą długość, a po otwarciu most był rekordowy w skali światowej w kategorii jednoprzęsłowych mostów wiszących. Most nadal pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów tej części wybrzeża.

Środowisko i zagrożenia

Estuaria takie jak Humber są dynamicznymi środowiskami narażonymi na zmiany związane z naturalnymi procesami (erozja, akumulacja) oraz wpływem człowieka (prace portowe, ochrona przeciwpowodziowa). W ostatnich dekadach podejmowane są działania mające na celu zarządzanie ryzykiem powodziowym i równoczesne zachowanie wartości przyrodniczych estuarium.

Szybkie fakty

• Od ujścia do Morza Północnego estuarium ma około 40 mil długości.
• Wokół Humber rozwija się intensywna żegluga handlowa i infrastruktura portowa.
• Spurn Point to ważny obszar przyrodniczy i punkt orientacyjny przy ujściu Humber.
• Obszar estuarium objęty jest formami ochrony przyrody ze względu na swoje znaczenie dla ptaków i siedlisk.

Humber łączy funkcje gospodarcze, nawigacyjne i przyrodnicze, będąc jednym z kluczowych estuariów Anglii — ważnym zarówno dla lokalnych społeczności, jak i dla ochrony przyrody oraz ruchu morskiego na wybrzeżu Morza Północnego.

Historia

W średniowieczu przypływy rzeki Humber powstrzymywały armie przed przeprawą. W tamtych czasach uważano, że jest to ramię oceanu. W okresie anglosaskim Humber stanowił główną granicę, oddzielającą Northumbrię od południowych królestw. Nazwa Northumbria pochodzi od staroangielskiego Northanhymbre, co oznacza "ludzie na północ od Humberu". Wikingowie wykorzystywali rzekę Humber i jej dwa dopływy, Ouse i Trent, do napadów na całą północno-wschodnią Anglię za pomocą swoich płytkich okrętów typu Longships.

Fortece

Fort Paull był fortem z czasów napoleońskich, zbudowanym w 1542 roku w celu ochrony portu. Miejsce to pochodzi z 910 roku, kiedy to było punktem obserwacyjnym dla najeźdźców Wikingów. Obecny fort jest zaprojektowany jako pięciokąt i został zbudowany w latach 1861-1864. Został rozbrojony na początku pierwszej wojny światowej i zastąpiony przez dwa pobliskie forty. Jeden znajdował się na Sunk Island, drugi w Stallingborough. W 1960 roku fort został ostatecznie zamknięty. Jednak w 1964 roku grupa wolontariuszy przejęła fort i przekształciła go w muzeum.

Wejście do Muzeum Dziedzictwa Fortu Paull

Szukaj według litery