Wyspy Pitcairn — historia, mieszkańcy i unikalne dziedzictwo Bounty
Wyspy Pitcairn — fascynująca historia potomków buntu Bounty, unikalne dziedzictwo i życie najmniejszej społeczności świata. Poznaj mieszkańców, zwyczaje i tajemnice.
Wyspy Pitcairn to grupa wysp położonych na południowym Pacyfiku. Ludzie żyją tylko na drugiej, największej z czterech wysp. Ta wyspa nazywa się Pitcairn. Rządzona jest przez Wielką Brytanię. Ma najmniejszą liczbę mieszkańców ze wszystkich krajów. W 2019 roku mieszkało tam 50 osób.
Położenie i geografia
Terytorium Pitcairn składa się z czterech wysp: Pitcairn (jedyna zamieszkana), Henderson, Ducie i Oeno. To jedno z najbardziej odizolowanych miejsc na Ziemi — najbliższe większe porty znajdują się w Nowej Zelandii i na Tahiti. Tereny są w większości górzyste i porośnięte roślinnością tropikalną, a całkowita powierzchnia terytorium wynosi kilkadziesiąt kilometrów kwadratowych.
Historia w skrócie
Wyspy są najbardziej znane jako miejsce zamieszkania potomków buntowników z Bounty i towarzyszących im Tahitańczyków (lub Polinezyjczyków), o którym to wydarzeniu opowiadają liczne książki i filmy. Ta historia wciąż jest widoczna w nazwiskach wielu mieszkańców wyspy. Istnieją tylko cztery nazwiska rodowe (stan na rok 2010): Christian, Warren, Young i Brown.
W 1789 roku doszło do buntu na statku HMS Bounty; część buntowników wraz z kilkoma tahitańczykami ukryła się na Pitcairn w 1790 roku i podpaliła statek. W ciągu kolejnych lat społeczność wyspy rozwijała się odizolowana od świata. W 1808 roku osadę odkrył ponownie statek z zewnątrz. Jednym z kluczowych bohaterów tamtego okresu był John Adams, który po latach pomógł utrzymać porządek i wiarę wśród potomków osadników.
Mieszkańcy i kultura
Obecna społeczność Pitcairn to nieliczni potomkowie mutyny z Bounty i przybyłych Tahitańczyków. Życie na wyspie odbywa się w dużej mierze w oparciu o samowystarczalność: ogródki, rybołówstwo i wymiana towarów wewnątrz społeczności. Kultura łączy elementy brytyjskie i polinezyjskie — w muzyce, tańcach i zwyczajach rodzinnych.
Język
Na Pitcairn używa się angielskiego, ale w codziennej mowie funkcjonuje także kreolski język Pitkern (Pitcairn-Norfolk) — mieszanka XVIII‑wiecznego angielskiego i języka tahitańskiego, unikalna dla tego archipelagu.
Gospodarka i transport
Gospodarka jest niewielka i opiera się na rolnictwie, rybołówstwie, sprzedaży znaczków pocztowych, pamiątek oraz niewielkim eksporcie lokalnych produktów (m.in. miód i rękodzieło). Turystyka istnieje, ale jest bardzo ograniczona — przybywają głównie jachty i sporadyczne wycieczkowce. Na wyspie nie ma lotniska; dostęp zapewniają statki łączące Pitcairn z Nową Zelandią lub Tahiti, a wyładunek odbywa się często przy użyciu łodzi transportowych i ramp przybrzeżnych.
Ochrona przyrody i wyzwania
Wyspy, a zwłaszcza niezamieszkana Henderson, mają duże znaczenie przyrodnicze — Henderson jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO ze względu na niemal nienaruszony ekosystem i endemiczne gatunki ptaków. Jednocześnie izolacja nie chroni przed globalnymi zagrożeniami: wybrzeża są zaśmiecane przez odpady morskie, a lokalne ekosystemy narażone są na inwazyjne gatunki.
Do obecnych wyzwań należą również malejąca i starzejąca się populacja, uzależnienie od zewnętrznych dostaw oraz koszty utrzymania infrastruktury. W pierwszych latach XXI wieku społeczność mierzyła się też z poważnymi problemami prawnymi i społecznymi, które wpłynęły na życie wyspy i spowodowały, że część mieszkańców opuściła Pitcairn.
Status polityczny i administracja
Pitcairn jest terytorium zamorskim Wielkiej Brytanii. Na miejscu funkcjonuje lokalna administracja z wybieranym burmistrzem (Mayor) i Radą Wyspy, a w sprawach międzynarodowych i obronnych kompetencje ma rząd brytyjski. Z uwagi na odległość wiele spraw administracyjnych jest koordynowanych przez przedstawicielstwa brytyjskie w regionie.
Podsumowanie
Wyspy Pitcairn to miejsce o wyjątkowej historii i kulturze — niepowtarzalny miks europejskich i polinezyjskich wpływów. Ich izolacja i mała społeczność czynią je ciekawym przykładem życia w najbardziej odległych zakątkach świata, ale jednocześnie stawiają przed mieszkańcami poważne wyzwania społeczne, gospodarcze i ekologiczne.

Flaga Wysp Pitcairn

Mapa wysp.

Buntownicy zawracają Bligha oraz część oficerów i załogi na dryf z "Bounty", 29 kwietnia 1789 r.
Historia
Pierwotnie na Wyspach Pitcairn mieszkali ludzie z Polinezji, ale nikt nie mieszkał na wyspach, kiedy zostały one odkryte (znalezione) przez kapitana Philipa Cartereta z H.M.S. Swallow 2 lipca 1767 roku. Wyspa została nazwana na cześć Roberta Pitcairna, 15-letniego marynarza, który był pierwszą osobą na Jaskółce, która ją zobaczyła. Uważa się, że Robert zaginął na morzu na początku 1770 roku, kiedy statek, na którym pływał, HMS Aurora, zaginął na Oceanie Indyjskim.
Ostatnie przestępstwa na tle seksualnym
W 2004 r. postawiono zarzuty siedmiu mężczyznom mieszkającym na Pitcairn i sześciu mieszkającym za granicą o popełnienie przestępstw na tle seksualnym sprzed kilku lat. W dniu 25 października 2004 r. sześciu mężczyzn zostało skazanych, w tym ówczesny burmistrz wyspy. Po tym, jak sześciu mężczyzn przegrało swoją ostateczną apelację, rząd brytyjski utworzył na wyspie więzienie w Bob's Valley. Mężczyźni rozpoczęli odbywanie kary pod koniec 2006 r., a do 2010 r. wszyscy odbyli karę lub otrzymali status przetrzymywanych w domu (Pitcairn News, 2010).
W 2010 roku wyspa otrzymała nową i zaktualizowaną konstytucję.
Wyspy
· 
Atol Durcie
· 
Atol Oeno
· 
Zdjęcie satelitarne wyspy Pitcairn
·
Wyspa Henderson
· 
Adamstown na wyspie Pitcairn.
Powiązane strony
- Bunt na Bounty
Przeszukaj encyklopedię