Awatar w hinduizmie to bóstwo lub boska istota, która zstępuje na ziemię w określonej postaci — ludzkiej, zwierzęcej lub mieszanej (częściowo ludzkiej, częściowo zwierzęcej) — aby przywrócić porządek, ratować dharmę i chronić świat przed zagrożeniem. Przykładem jest Rama, uważany za awatara Wisznu, jednego z trzech głównych bogów hinduistów. W niektórych nurtach tradycji wisznuistycznej za awatara uznawany jest także Budda. Oba te awatary mają postać ludzką, ale w mitologii pojawiają się też awatary zwierzęce — na przykład Matsya w formie ryby czy Varaha w postaci dzika.

Słowo to jest zwykle tłumaczone na angielski jako "inkarnacja", choć dokładniejsze będą określenia takie jak „przejaw”, „manifestacja” lub „zstąpienie”. W tym sensie termin "awatar" wszedł również do współczesnych mediów i języka popularnego.

Kilka hinduskich pism świętych zawiera opowieści i szczegóły dotyczące awatarów Wisznu — przede wszystkim Purany (np. Viśnu Purana, Bhagavata Purana) oraz eposy takie jak Ramajana i Mahabharata. Teksty te podają listę najważniejszych awatarów oraz ich zadania; mówią też, że Wisznu ponownie pojawi się jako awatar Kalki w przyszłości, by zakończyć obecną epokę (kali-yuga).

Najważniejsze awatary Wisznu

  • Matsya
  • Kurma
  • Varaha
  • Narasimha
  • Vamana
  • Parashurama
  • Rama
  • Balarama
  • Krishna
  • Budda
  • Kalki

Wybrane opowieści i znaczenie poszczególnych awatarów

Matsya — pierwszy awatar Wisznu, który przybiera formę wielkiej ryby (czasem opisywany jako pół-człowiek, pół-ryba). W jednym z podań demon (asura) ukradł Wedy i ukrył je w głębinach oceanu. Wisznu zstąpił jako Matsya, odnalazł Wedy i przywrócił je ludziom, przekazując je Manu — mitycznemu pra-człowiekowi, często porównywanemu w funkcji do biblijnego Noego.

Kurma — drugi awatar, w postaci żółwia (sanskr. kurma = żółw). W mitach Kurma podtrzymuje i stabilizuje kosmiczne wydarzenia; jest m.in. wspominany podczas opowieści o "mizaniu oceanu mleka" (samudra-manthan), gdzie występuje jako podpora osi lub góry, na której odbywa się mieszanie wód.

Varaha — trzeci awatar, przedstawiany jako dzik lub świnia (w niektórych tekstach opisywany jako ogromne zwierzę). W micie o Varaha Wisznu w tej postaci wynosi Ziemię (prithvi) z otchłani oceanu po tym, jak demon Hiranyaksha zepchnął ją w wodne głębiny; Varaha podnosi ziemię na swym ciele i pokonuje demona, ratując świat przed zniszczeniem.

Narasimha — awatar o hybrydowej postaci: ciało mężczyzny i głowa lwa. Pojawił się, by zniszczyć potężnego demona Hiranyakashipu, którego szczególne błogosławieństwo chroniło przed zabiciem go "ani przez człowieka, ani przez zwierzę, ani w środku dnia ani w nocy, ani wewnątrz ani na zewnątrz". Narasimha wyłonił się o zmierzchu, na progu domu, i w tej formie dokonał sprawiedliwości — symbolizując triumf boskiej sprawiedliwości nad przewrotnością bhakti przeciwnika.

Po awatarze Narasimhy występują zwykle awatary w postaci ludzkiej. Krótkie opisy kilku z nich:

  • Vamana — karzeł-brahmin, który poprosił demona króla Bali o trzy kroki ziemi. Po otrzymaniu zgody Vamana zmienił się w kosmiczną formę i w dwóch krokach objął niebo i ziemię; trzeci krok pozostawił na głowie Bali, oddając mu jednocześnie łaskę.
  • Parashurama — wojownik-bramin uzbrojony w topór (parashu), który miał oczyścić ziemię z tyrańskich królów i kasty wojowniczej (kszatrijów) tam, gdzie nadużywali swej władzy.
  • Rama — główny bohater Ramajany, ideał króla i człowieka w dharmie; w mitologii walczy z demonem Rawaną, by ocalić Sita.
  • Balarama — brat bliźniak Kryszny; w niektórych tradycjach uznawany za awatara Wisznu (w innych bywa utożsamiany z wężem Shesha/Garbhodakaśayi). Symbol siły i rolniczego aspektu życia.
  • Krishna (Kryszna) — jeden z najważniejszych awatarów Wisznu, centralna postać Bhagavata Purany i rozmów w Bhagavadgicie. Jest zarazem bogiem-miłości, nauczycielem, strategiem i przewodnikiem duchowym.
  • Budda — w niektórych szkołach wisznuistycznych Budda (historyczny Siddhartha Gautama) jest uznawany za awatara Wisznu, wysłanego po to, by ukazać ludziom inną drogę i sprowadzić ich z drogi nieprawych praktyk.
  • Kalki — przyszły, jeszcze niewcielony awatar, który według pism pojawi się na białym koniu z mieczem, by zakończyć obecny wiek (kali-yuga) i przywrócić porządek, rozpoczynając nowy cykl czasu.

Opowieści o awatarach mają wielowarstwowe znaczenia: literackie, rytualne, filozoficzne i etyczne. Służą one wyjaśnieniu mechanizmu boskiej interwencji w świecie, wzorów moralnych oraz relacji między bogiem a wiernymi. Chociaż najczęściej mówi się o awatarach Wisznu, istnieją też opowieści o zstąpieniach innych bóstw, np. Sziwy, Ganeszy czy bóstw żeńskich (Devi).

W skrócie: awatar to przejaw boskości na ziemi — zstąpienie boga w konkretnej formie, mające na celu ochronę świata, wypełnienie dharmy i przywrócenie równowagi.