Nihon kōki (日本後紀) to oficjalna kronika historyczna Japonii ukończona w 843 roku. Jest to trzecie dzieło z cyklu Rikkokushi („Sześć Historii Narodowych”), będące kontynuacją wcześniejszych prac — napisane po Nihon Shoki i ShokuNihongi. Dzieło powstało na dworskim zlecenie i było częścią długotrwałego urzędowego procesu spisywania dziejów państwa.
Nihon Kōki obejmuje okres 135 lat, od początku panowania cesarza Mommu w 697 roku do 9. roku panowania cesarza Juna w 832 roku. Tekst relacjonuje wydarzenia związane z dwunastoma cesarskimi rządami, dokumentując zarówno decyzje polityczne, jak i ceremonie dworskie, edykty, sprawy prawne, powstania, misje dyplomatyczne i rozwój religii (szczególnie buddyzmu) oraz administracji.
Głównymi redaktorami byli: Fujiwara no Otsugu, Fujiwara no Yoshino, Fujiwara no Yoshifusa, Minamoto no Tokiwa, Asa no Katori i Yamada no Furutsugu. Osoby te działały w strukturach dworskich, co wpływało na wybór tematów i sposób prezentacji wydarzeń — kronika podkreśla perspektywę elity arystokratycznej i administracji centralnej. (Warto dodać, że Fujiwara no Yoshifusa później odegrał znaczącą rolę polityczną w okresie Heian.)
Język i forma: tekst został sporządzony w kanbun (klasycznym języku chińskim używanym w oficjalnych dokumentach), z zastosowaniem stylu typowego dla kronik urzędowych — kronika zawiera oficjalne relacje, daty, listy cesarskie oraz zapisy aktów prawnych i ceremonii. Dzięki temu stanowi cenne źródło faktograficzne, chociaż trzeba uwzględniać jego formalny i dworski punkt widzenia oraz możliwość selektywnego przedstawiania informacji.
Znaczenie historyczne: Nihon Kōki jest podstawowym źródłem dla badań nad przełomem okresów Nara i Heian w Japonii — dostarcza danych o polityce wewnętrznej, strukturze władzy, reformach administracyjnych, stosunkach zagranicznych i życiu religijnym. Historycy korzystają z niej, zestawiając informacje z innymi kronikami, dokumentami archeologicznymi i późniejszym piśmiennictwem, aby odtworzyć przebieg wydarzeń i zrozumieć mechanizmy władzy w architekturze państwa ritsuryō.
Ograniczenia źródła: jako dokument urzędowy kronika odzwierciedla interesy dworu i elit, a niekoniecznie całe spektrum doświadczeń społecznych. Niektóre fragmenty mogły zostać zredagowane lub pominięte ze względów politycznych. Dlatego interpretacja zapisów wymaga krytycznego podejścia i konfrontacji z innymi źródłami.
Transmisja i badania: treść Nihon Kōki zachowała się w rękopisach i została cytowana w późniejszych pracach historycznych, dzięki czemu jest dostępna dla badaczy. Jej analiza nadal dostarcza ważnych wskazówek o funkcjonowaniu wczesno‑średniowiecznej Japonii oraz o roli rodów arystokratycznych w kształtowaniu polityki państwowej.