Mount Vernon była plantacją George'a Washingtona, pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Znajduje się ona w pobliżu Alexandrii w stanie Wirginia. Dom został zaprojektowany przez Waszyngtona i zbudowany z drewna w 1757 roku. Jest w neoklasycznym georgiańskim stylu architektonicznym. Mount Vernon znajduje się nad brzegiem rzeki Potomac. W 1960 roku został uznany za National Historic Landmark. Znajduje się na liście Krajowego Rejestru Zabytków. Jest własnością i jest utrzymywany przez Stowarzyszenie Pań Mount Vernon. Jest otwarty każdego dnia w roku. Mount Vernon znajduje się na wstępnej liście obiektów Światowego Dziedzictwa w Stanach Zjednoczonych. Posiadłość obejmuje dom główny, zabudowania gospodarcze, ogrody i tereny nadbrzeżne; wnętrza domu prezentują oryginalne meble, pamiątki po Waszyngtonach oraz ekspozycje przybliżające życie i działalność George'a Washingtona. Na terenie posiadłości znajdują się także rekonstrukcje młyna i gorzelni oraz centrum dla odwiedzających z muzeum i działami edukacyjnymi i konserwatorskimi.
Posiadłość długo nosiła nazwę Little Hunting Creek Plantation, ale Lawrence Washington, starszy przyrodni brat George'a, przemianował ją na Edwarda Vernona, swojego dowódcę w Królewskiej Marynarce Wojennej. Laurence zmarł w 1753 roku i George ostatecznie odziedziczył posiadłość. W latach kolejnych Waszyngton stopniowo rozbudowywał i modernizował dom oraz zabudowania gospodarcze, przekształcając niewielką farmę w reprezentacyjną rezydencję pańską.
Architektura i założenie
Dom główny Mount Vernon to przykład angielskiej architektury georgiańskiej przystosowanej do warunków kolonialnej Wirginii — prosty, symetryczny układ, bogato zdobione kominki i listwy, taras (piazza) od strony rzeki z charakterystycznymi kolumnami oraz rozległe widoki na Potomak. Wnętrza zachowały liczne oryginalne elementy wyposażenia i dekoracji; zwiedzający mogą obejrzeć m.in. gabinet Washingtona, jadalnię, pokoje gościnne i prywatne sypialnie. Całość założenia uzupełniają zabudowania gospodarcze, magazyny, stajnie oraz ogrody użytkowe i ozdobne.
Gospodarka, uprawy i niewolnictwo
Mount Vernon funkcjonowała jako typowa południowa plantacja — gospodarstwo oparte początkowo na uprawie tytoniu, a z czasem dywersyfikowane o zboża, hodowlę i przemysł młynarski. Pracę na posiadłości wykonywały zarówno rodziny chłopów i robotników najemnych, jak i duża grupa osób pozbawionych wolności — niewolników. Rola niewolnictwa w funkcjonowaniu posiadłości jest dziś częścią stałej interpretacji historycznej: na miejscu prowadzone są wystawy i programy edukacyjne przedstawiające życie niewolników, ich warunki pracy oraz złożone i zmieniające się poglądy samego Washingtona na kwestię niewolnictwa. W testamencie George Washington przewidział uwolnienie osób, które należały do jego własności, po śmierci jego żony — to istotny, choć skomplikowany element jego spuścizny.
Muzeum, konserwacja i dostęp dla odwiedzających
W 1858 roku Mount Vernon zostało zakupione i uratowane przed rozbiórką przez Stowarzyszenie Pań Mount Vernon — organizację założoną specjalnie w celu ochrony posiadłości. Od tego czasu Stowarzyszenie prowadzi prace konserwatorskie, badania archeologiczne, replikacje historycznych zabudowań i programy edukacyjne. Dziś na terenie posiadłości działa centrum edukacyjne i muzeum z eksponatami, warsztatami oraz imprezami historycznymi (np. inscenizacje, wykłady, specjalne wieczorne imprezy). Na terenie Mount Vernon znajdują się też grobowce George'a i Marthy Washingtonów — miejsce odwiedzane przez wiele osób pragnących oddać hołd pierwszemu prezydentowi.
Znaczenie i dziedzictwo
Mount Vernon jest jednym z najlepiej zachowanych przykładów kolonialnej rezydencji Stanów Zjednoczonych i pełni ważną rolę edukacyjną — pokazuje życie polityczne, gospodarcze i społeczne czasów formowania się państwa amerykańskiego. Dzięki stałym programom badawczym i konserwatorskim posiadłość pozostaje aktywnym ośrodkiem popularyzacji historii, a jednocześnie miejscem refleksji nad trudnymi aspektami przeszłości, takimi jak niewolnictwo. Obiekt przyciąga setki tysięcy odwiedzających rocznie i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków kultury USA.
