LGV — limfogranuloma weneryczne: definicja, objawy i leczenie

LGV — limfogranuloma weneryczne: poznaj definicję, objawy, diagnostykę i skuteczne leczenie oraz czynniki ryzyka (w tym HIV).

Lymphogranuloma venereum (LGV) jest przewlekłą (długotrwałą) infekcją układu limfatycznego wywołaną przez trzy różne typy bakterii Chlamydia trachomatis. Bakterie te rozprzestrzeniają się poprzez kontakty seksualne. Infekcja nie jest wywoływana przez te same bakterie, które powodują chlamydię narządów płciowych.

LGV występuje częściej w Ameryce Środkowej i Południowej niż w Ameryce Północnej. Każdego roku w Stanach Zjednoczonych rozpoznaje się kilkaset przypadków LGV. Jednak rzeczywista liczba zakażeń nie jest znana.

LGV występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet. Głównym czynnikiem ryzyka jest nosicielstwo wirusa HIV.

Objawy LGV mogą rozpocząć się od kilku dni do miesiąca po kontakcie z bakterią. Objawy obejmują:

• Zmiana pierwotna: mała, często bezbolesna grudka, pęcherzyk lub owrzodzenie w miejscu zakażenia (np. na napletku, wargach sromowych, odbycie). Zmiana ta może przejść niezauważona i zniknąć w ciągu kilku dni.
• Powiększenie węzłów chłonnych (bubony): bolesne, zwykle jednostronne powiększenie węzłów pachwinowych lub udowych. Węzły mogą tworzyć ropnie, pękać i wydzielać treść ropną.
• Postać odbytnicza (często u mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami): proktitis — ból odbytu, śluzowo-ropna wydzielina, krwawienie z odbytu, parcie, dyskomfort w dole brzucha.
• Objawy ogólne: gorączka, uczucie rozbicia, bóle mięśniowe i stawowe.
• Powikłania przewlekłe: nieleczone zakażenie może prowadzić do przewlekłego zapalenia i bliznowacenia węzłów chłonnych, przetok, zwężeń odbytnicy, obrzęków i zmian lymfatycznych w okolicy narządów płciowych.

Rozpoznanie

Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniach laboratoryjnych. Do najważniejszych należą:

• testy NAAT (amplifikacja kwasów nukleinowych) wykonane z wymazu z owrzodzenia, wymazu odbytniczego lub treści z powiększonego węzła chłonnego;
• badanie aspiratu z powiększonego węzła (aspiracja cienkoigłowa) — do oznaczenia Chlamydia trachomatis i ustalenia serotypu (L1–L3);
• serologia (badania przeciwciał) może wspomagać rozpoznanie, ale ma ograniczoną czułość i specyficzność;
• badania obrazowe (USG, CT) w przypadkach podejrzenia głębokich zmian lub ropni;
• równoległe badania w kierunku innych zakażeń przenoszonych drogą płciową, zwłaszcza HIV, kiły i rzeżączki.

Leczenie

• Leczenie pierwszego wyboru: doksycyklina 100 mg doustnie dwa razy na dobę przez 21 dni.
• Alternatywy: u osób, które nie mogą przyjmować doksycykliny (np. kobiety w ciąży), stosuje się erytromycynę 500 mg cztery razy na dobę przez 21 dni. Decyzję o alternatywnych schematach (np. azytromycyna) podejmuje lekarz na podstawie sytuacji klinicznej i dostępnych wytycznych.
• Leczenie ropni i przetok: aspiracja cienkoigłowa większych bubonów jest zwykle preferowana; nacięcie i drenaż chirurgiczny może być konieczne przy dużych ropniach lub rozległych zmianach.
• Leczenie powikłań: może wymagać interwencji chirurgicznej (usupełniające zabiegi rekonstrukcyjne, leczenie zwężeń odbytnicy itp.).

Postępowanie wobec partnerów i badania kontrolne

• Wszyscy partnerzy seksualni ze znaczącym kontaktem w ciągu ostatnich 60 dni powinni zostać powiadomieni, zbadani i leczoni empirycznie, jeśli to konieczne.
• Pacjentów należy poinformować, by powstrzymali się od aktywności seksualnej do czasu ukończenia leczenia i ustąpienia objawów.
• Kontrolne badania NAAT są zalecane w przypadku utrzymujących się objawów; rutynowe testy kontrolne w celu wykluczenia reinfekcji zwykle wykonywane są około 3 miesiące po leczeniu.
• Należy wykonać pełne badania przesiewowe w kierunku innych STI, w tym HIV i kiły.

Zapobieganie

• stosowanie prezerwatyw podczas stosunków waginalnych i analnych zmniejsza ryzyko przeniesienia;
• ograniczenie liczby partnerów seksualnych i unikanie partnerów o nieznanym statusie zakażeń przenoszonych drogą płciową;
• regularne badania przesiewowe u osób aktywnych seksualnie, zwłaszcza u osób z wieloma partnerami lub u mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami;
• edukacja seksualna i szybkie zgłaszanie się do lekarza w przypadku niepokojących objawów.

Rokowanie i powikłania

Przy prawidłowym i wczesnym leczeniu rokowanie jest dobre — większość pacjentów całkowicie się zdrowieje. Nieleczone zakażenie może prowadzić do przewlekłych zmian litych i litych powikłań, takich jak bliznowacenie węzłów chłonnych, przetoki, zwężenia odbytnicy, a w ciężkich przypadkach — trwałe zmiany anatomiczne i funkcjonalne.

Kiedy zgłosić się do lekarza

• pojawienie się owrzodzenia lub grudki w okolicy narządów płciowych lub odbytu;
• ból i obrzęk w okolicy pachwin lub powiększenie węzłów chłonnych;
• objawy proktitis — ból odbytu, krwawienie, śluzowo-ropna wydzielina;
• gorączka, nasilające się objawy miejscowe lub wydzielina ropna z węzłów.

Jeśli podejrzewasz LGV lub miałeś kontakt z osobą chorą, skontaktuj się z lekarzem lub lokalnym ośrodkiem zdrowia zajmującym się chorobami przenoszonymi drogą płciową. Wczesna diagnostyka i leczenie zmniejszają ryzyko powikłań oraz dalszego rozprzestrzeniania zakażenia.

Szukaj według litery