Juliet (księżyc Urana) — odkrycie, orbita, rozmiary i właściwości

Przynależność do grupy Portia i orbita

Juliet należy do tzw. grupy księżyców Portia — skupiny niewielkich, ciemnych satelitów krążących blisko planetarnych pierścieni Urana. W tej grupie znajdują się również: Bianca, Cressida, Desdemona, Portia, Rosalinda, Cupid, Belinda i Perdita. Księżyce te mają podobne orbity i właściwości fotometryczne: krążą stosunkowo blisko planety (w odległościach rzędu kilkudziesięciu tysięcy kilometrów od środka Urana), poruszają się po niemal kolistych orbitach i tworzą zwartą rodzinę małych, ciemnych ciał.

Rozmiary i kształt

Promień Julieta oszacowano na około 53 km (wartość średnia przy założeniu kształtu elipsoidalnego i albeda). Obraz z Voyagera 2 pokazuje, że księżyc jest wyraźnie wydłużony — na zdjęciach jego oś główna jest ustawiona w przybliżeniu w stronę centrum Urana. Stosunek osi elipsoidu został podany jako około 0,5 ± 0,3, co sugeruje znaczne wydłużenie, choć niepewność pomiaru jest duża. Taki kształt jest typowy dla małych, nieregularnych księżyców wewnętrznych, które nie mają wystarczającej masy, by przybrać kulisty kształt.

Powierzchnia i jasność

Juliet ma stosunkowo niskie albedo geometryczne wynoszące około 0,08, co oznacza, że jej powierzchnia jest ciemna i odbija niewiele światła słonecznego. Barwa powierzchni na dostępnych zdjęciach jest opisywana jako szara — oznacza to neutralne, słabo odbijające spektrum bez silnych, widocznych cech kolorystycznych. Takie właściwości fotometryczne sugerują powierzchnię pokrytą ciemnym materiałem, prawdopodobnie mieszaniną skał i zanieczyszczeń organicznych lub zmieszanych materiałów lodowo-skalnych.

Ruch obrotowy i dynamika

Podobnie jak większość bliskich księżyców Urana, Juliet prawdopodobnie jest zablokowany pływowo (rotation synchroniczny), co oznacza, że ta sama półkula księżyca jest stale zwrócona ku planecie. Bliskość do Urana oraz oddziaływania pływowe wpływają też na długoterminową dynamikę takich małych satelitów — mogą one podlegać przebudowie orbit, a w przyszłości kolizyjnie oddziaływać ze sobą lub ulegać rozproszeniu na pierścienie.

Co wiemy, a czego nie wiemy

• Wiemy: data odkrycia, orientacyjny rozmiar (promień ~53 km), albedo (~0,08), szary kolor oraz wydłużony kształt widoczny na zdjęciach Voyagera.
• Nie wiemy: szczegółowej topografii, składu chemicznego powierzchni z dokładnymi pomiarami spektralnymi, dokładnej gęstości ani historii geologicznej. Dane o Juliette pochodzą głównie z jednorazowych zdjęć sondy Voyager 2; teleskopy naziemne i kosmiczne (np. HST) mają ograniczone możliwości szczegółowego badania tak małych, ciemnych obiektów.

Znaczenie i perspektywy badań

Mimo skąpych danych, Juliette i inne księżyce grupy Portia są ważne dla zrozumienia wewnętrznego systemu Urana — ich własności pomagają odtwarzać historię dynamiki układu, procesy kolizyjne i ewolucję pierścieni. Planowane w przyszłości misje badawcze w stronę Urana i dalsze obserwacje z teleskopów kosmicznych mogą dostarczyć brakujących informacji: dokładniejszych wymiarów, spektrów, struktury wewnętrznej oraz ewentualnych zmian orbitalnych w czasie.