Insei (院政), znane również jako "rządy klasztorne", to starożytny japoński termin oznaczający specjalną formę rządów cesarskich.
W systemie Insei monarcha abdykował lub odchodził na emeryturę i mianowano nowego cesarza; stary cesarz zachowywał jednak znaczną władzę i wpływy na dworze i w państwie. Cesarze, którzy wycofywali się z życia publicznego, nie rezygnowali z żadnej ze swoich licznych uprawnień. W praktyce emerytowany cesarz rezygnował jedynie z czasochłonnego ciężaru ceremonialnych ról i formalnych obowiązków.
Istnieli cesarze, którzy abdykowali przed i po okresie Heian, jednak termin Insei jest najczęściej używany w odniesieniu do systemu cesarskiego wprowadzonego przez cesarza Shirakawę w 1086 roku. System ten był bardzo ważny w latach poprzedzających powstanie szogunatu Kamakura w 1192 roku.