Johannes Peter "Honus" Wagner (/ˈhɒnəs ˈwæɡnər/; 24 lutego 1874 r. - 6 grudnia 1955 r.) był krótkofalowcem American Major League Baseball. Nazywano go "Latającym Holendrem", ponieważ był Niemcem i był bardzo szybki. Grał w Lidze Narodowej od 1897 do 1917 roku. Przez dwa lata grał dla pułkowników z Louisville, a następnie dla piratów z Pittsburga przez 17 lat. Wagner zdobył osiem tytułów mistrzowskich, najwięcej w historii Ligi Narodowej. Sześć razy pobił rekord ligi w zakresie odsetka skoków, a pięć razy rekord w zakresie skradzionych baz.
Kariera i pozycja
Wagner urodził się w regionie Pittsburgha (hrabstwo Allegheny) i od młodości wyróżniał się szybkością oraz wszechstronnością na boisku. W karierze był przede wszystkim shortstopem, ale ze względu na swoje umiejętności występował także na innych pozycjach. Był ceniony zarówno za doskonały kontakt z piłką, jak i za zdolność do szybkiego poruszania się po bazach.
Styl gry i osiągnięcia
Wagner był typowym graczem ery znanej jako "era martwej piłki" — dominowały wtedy uderzenia do pola i umiejętność zdobywania baz, a nie masowe uderzenia na home run. Jego gra charakteryzowała się precyzyjnym kontaktem z piłką, szybkością oraz świetną obroną. Dzięki temu wielokrotnie prowadził Ligę Narodową w statystykach ofensywnych i bazowych: zdobywał tytuły lidera w średniej uderzeń, w procentach sluggingu oraz w liczbie skradzionych baz.
Baseball Hall of Fame i uznanie
W 1936 roku został zaindukowany (dodany do) Baseball Hall of Fame. Był jednym z pierwszych pięciu członków Izby Sławy. Otrzymał drugą co do wysokości sumę głosów do dodania. Ty Cobb jest jedyną osobą, która uzyskała więcej głosów. Babe Ruth uwiązała się z Wagnerem na drugim miejscu.
Porównania i znaczenie historyczne
Większość historyków uważa, że Ty Cobb jest największym graczem ery martwych piłek. Ale niektórzy uważają, że Wagner był lepszym wszechstronnym graczem. Większość historyków baseballu uważa, że Wagner był najlepszym zawodnikiem shortstopu w historii. Cobb powiedział, że Wagner był "być może największą gwiazdą, jaka kiedykolwiek wzięła diament".
Dziedzictwo poza statystykami
Po zakończeniu kariery Wagner pozostał postacią rozpoznawalną w środowisku baseballowym i w rejonie Pittsburgha. Jego imię przetrwało nie tylko w kronikach sportowych, ale stało się też częścią popularyzacji gry w Stanach Zjednoczonych. Jednym z elementów kulturowego dziedzictwa Wagnara jest słynna karta kolekcjonerska T206 — uważana za jedną z najrzadszych i najcenniejszych kart baseballowych na świecie; jej wartość stała się symbolem kolekcjonerstwa i rynku memorabilia sportowego.
Życie prywatne i śmierć
Wagner spędził większość życia w okolicach Pittsburgha. Był synem imigrantów niemieckich i cieszył się dużym szacunkiem zarówno w środowisku sportowym, jak i w lokalnej społeczności. Zmarł 6 grudnia 1955 roku; pamięć o nim jest żywa wśród miłośników baseballu oraz historyków gry.
Jego kariera, umiejętności defensywne i ofensywne oraz miejsce wśród pierwszych członków Baseball Hall of Fame czynią z Honusa Wagnera jednego z najważniejszych graczy w historii amerykańskiego baseballu.