Tranzystor bipolarny heterozłączowy (HBT) jest rodzajem tranzystora bipolarnego (BJT), który wykorzystuje różne materiały półprzewodnikowe dla regionu emitera i bazy, tworząc heterozłącza. HBT może obsługiwać sygnały o znacznie wyższych częstotliwościach, (do kilkuset GHz) niż BJT. HBT jest powszechnie stosowany w nowoczesnych ultraszybkich układach, głównie w układach o częstotliwości radiowej (RF), oraz w aplikacjach wymagających wysokiej sprawności energetycznej, takich jak wzmacniacze mocy RF w telefonach komórkowych. Pomysł wykorzystania heterozłącza jest tak stary jak konwencjonalny BJT, sięga patentu z 1951 roku.