Fujita Toyohachi (kanji: 藤田豊八；Hiragana: ふじたとよはち) był japońskim historykiem specjalizującym się w dziejach Azji Wschodniej, autorem i kolekcjonerem książek. Urodził się 1869 października 19; zmarł 1929 lipca 15. Pochodził z prefektury Tokushima. Jego pseudonim (w zapisie chińskim) brzmiał Jianfeng / Kenfou (劍峰).
Życie i działalność zawodowa
Fujita działał zarówno w Japonii, jak i w Chinach. Założył szkołę w Jiangsu w Chinach, a przez pewien czas wykładał na Uniwersytecie Pekińskim (Imperial University, 京師大學堂). W swojej pracy naukowej skupiał się na historii regionu oraz na badaniu kontaktów i wzajemnych wpływów między Azją a Zachodem.
Publikacje i wkład naukowy
Był autorem podręczników i studiów popularnych w środowisku edukacyjnym i akademickim. Do jego ważniejszych prac należą m.in. Secondary Education East Asian history《中等教育東洋史》 oraz Research on the History of East-West Interactions《東西交涉史之研究（東西交渉史の研究）》. Jego książki i artykuły przyczyniły się do upowszechnienia wiedzy o historii Azji Wschodniej w szkołach i uczelniach oraz do pogłębienia japońsko‑chińskiej wymiany naukowej.
Zbiory i dziedzictwo
Fujita zgromadził obszerną kolekcję materiałów chińskich — ponad 1700 tomów chińskich książek. Po jego śmierci zbiory zostały przekazane do Toyo Bunko (東洋文庫) i utworzono dla nich specjalny dział znany jako biblioteka Fujity「藤田文庫」。 Kolekcja ta stała się cennym źródłem dla badaczy historii Azji Wschodniej i do dziś bywa wykorzystywana w pracach naukowych.
Fujita Toyohachi pozostawił po sobie dorobek jako badacz, pedagog i kolekcjoner, którego prace oraz zgromadzone materiały wpłynęły na rozwój studiów nad Azją Wschodnią w Japonii i w regionie.