Wieczne pióro

Według Mathura "nowoczesna stalówka pióra wiecznego może pochodzić od oryginalnej złotej stalówki, która miała przymocowany maleńki fragment rubinu tworzący punkt ścierania". Stalówki zakończone stopami z grupy platynowców, takimi jak iryd, są używane od lat 30-tych XIX wieku. Obecnie, główna część stalówki jest zazwyczaj wykonana ze stali nierdzewnej i/lub złota. Najpopularniejsza zawartość złota to 14 karat (58⅓%) i 18 karat (75%). Idea jest taka, że stalówka powinna być elastyczna, ale jednocześnie twarda, a końcówka wyjątkowo wytrzymała.

Do początku XX wieku atrament w piórze wiecznym był przechowywany bezpośrednio w korpusie. Smukłe korpusy były wykonane z twardej gumy, która występowała w dwóch kolorach: czarnym i czerwonym. Atrament wlewano do nich za pomocą zakraplacza. Aby to zrobić, użytkownik musiał zdjąć część stalówki, wlać atrament i założyć część stalówki. Operacja ta wymagała cichego, ustronnego miejsca, którego niektórzy ludzie mogli nie mieć.

W 1907 r. Walter A. Sheaffer opatentował napełnianie za pomocą dźwigni. Wykorzystywał on dźwignię umieszczoną na zawiasach w korpusie pióra, która naciskała na pręt, który z kolei ściskał gumowy worek wewnątrz, tworząc próżnię, która wciągała atrament do pióra. Czynność ta mogła być wykonywana bez konieczności demontażu sekcji stalówki.

Wprowadzona w 1912 roku, innowacja ta została szybko naśladowana przez innych głównych producentów piór. Parker wprowadził napełniacz przyciskowy, który posiadał przycisk ukryty pod zaślepką na końcu korpusu. Po naciśnięciu, działał on na znajdujący się wewnątrz pasek dociskający worek z atramentem. Wiele innych firm stosowało dźwignię umieszczoną płasko wzdłuż korpusu, która po pociągnięciu ściskała gumowy woreczek. To właśnie gumowy woreczek stanowił różnicę pomiędzy piórami founain z XIX wieku a tymi z XX wieku. Inne firmy używały mechanizmu śrubowego na górnym końcu pióra do ściskania gumowego worka. Dzięki temu pióro wyglądało bardziej elegancko.