Samuel Henry "Errie" Ball (14 listopada 1910 – 2 lipca 2014) był walijsko-amerykańskim zawodowym golfistą. Wziął udział w pierwszym turnieju rozegranym na polu Augusta National w 1934 roku (obecnie znanym jako turniej Masters) i przez długi czas był postrzegany jako żywa łączność z początkiem nowożytnej historii tego turnieju. Był ostatnią żyjącą osobą, która zagrała w inauguracyjnym Masters. Aktywnie uprawiał golfa od lat 30. aż do lat 70. XX wieku, pełniąc też przez wiele lat rolę profesjonalisty klubowego i nauczyciela gry.
Ball urodził się w Bangor, Gwynedd, w północno-zachodniej Walii. W wieku 20 lat, na prośbę wuja, przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwijał karierę zawodowego golfisty i pracował w różnych klubach golfowych, zdobywając uznanie za doświadczenie i zaangażowanie w popularyzację tej dyscypliny.
W listopadzie 2010 roku skończył 100 lat, co spotkało się z zainteresowaniem mediów i środowiska golfowego — obchody wieku setnego podkreśliły jego długie związki z grą i rolę świadka ważnego etapu historii golfa. Był żonaty z Maxie przez 78 lat, aż do swojej śmierci; Maxie miała 99 lat, gdy Ball zmarł. Mieli córkę o imieniu Leslie.
Ball zmarł z przyczyn naturalnych 2 lipca 2014 roku w Stuart na Florydzie, w wieku 103 lat. Jego żona i ich córka przeżyły go. Śmierć obrała uwagę zarówno miejscowych środowisk golfowych, jak i szerszej publiczności, przypominając o jego wyjątkowej długowieczności i wkładzie w rozwój gry.
Dziedzictwo Erriego Balla to nie tylko fakt, że był ostatnim żyjącym uczestnikiem pierwszego Masters, ale także jego długoletnie zaangażowanie jako instruktor i profesjonalista klubowy, dzięki czemu wpływał na kolejne pokolenia golfistów. Pamięć o nim utrzymuje się w opowieściach o początkach współczesnego golfa w Stanach Zjednoczonych oraz w licznych wspomnieniach osób, które spotkały go na polu golfowym.