Partia Postępowa w USA (1912) — „Bull Moose” Theodora Roosevelta

Partia Postępowa (1912) — historia ruchu Bull Moose Theodora Roosevelta: powstanie, reformy progresywne, kampania 1912 i szybki upadek do 1920 roku.

Partia Postępowa powstała w 1912 roku w Stanach Zjednoczonych jako efekt rozłamu w obozie republikańskim. Założył ją były prezydent Theodore Roosevelt po przegranej wewnątrzpartyjnej rywalizacji o nominację z urzędującym prezydentem Williamem Howardem Taftem. Nowa organizacja szybko stała się znaczącą trzecią siłą polityczną w kampanii wyborczej 1912 roku, gromadząc wokół postulatów postępowych i populistycznych reform oraz przyciągając wielu krajowych reformatorów i działaczy społecznych.

Powstanie i kampania 1912

Powstanie Partii Postępowej było bezpośrednią odpowiedzią na podział w Partii Republikańskiej: Roosevelt, niezadowolony z polityki Tafta i mechaniki partyjnych nominacji, sformował własny ruch, nominując siebie na kandydata prezydenckiego, a na kandydatkę na wiceprezydenta wybrał guwernera Kalifornii Hiram Johnsona. Kampania Roosevelta była energiczna i koncentrowała się na reformach społecznych oraz ograniczaniu wpływu dużych korporacji.

Program i postulaty

• Bezpośrednie wybory senatorów i poszerzenie demokracji wyborczej (poparcie dla primaries i referendum).
• Regulacja wielkich korporacji i trustów, wzmocnienie prawa antymonopolowego.
• Ustawodawstwo socjalne: ubezpieczenia społeczne, ustawowy dzień pracy (między innymi poparcie dla ośmiogodzinnego dnia pracy) i rekompensaty dla pracowników poszkodowanych w wypadkach.
• Podatek od spadków i reformy fiskalne mające ograniczyć nadmierne bogactwo jednostek.
• Poparcie dla praw wyborczych kobiet (sufrażystek) i innych reform społecznych.

Przejęcie przydomka „Bull Moose”

Partia często bywała nazywana „Partią Byka Łosia” — z angielskiego „Bull Moose Party”. Przydomek ten powstał podczas kampanii, kiedy Roosevelt po zamachu (został postrzelony w klatkę piersiową w Milwaukee, ale mimo rany wygłosił przemówienie) miał powiedzieć, że czuje się „jak byk łoś” (ang. „as strong as a bull moose”), co reportersko i popularnie przekształciło się w zwrot określający jego ruch.

Wyniki wyborów i upadek

W wyborach prezydenckich 1912 roku rozłam w obozie republikańskim przyczynił się do zwycięstwa kandydata demokratów Woodrowa Wilsona. Wyniki głównych kandydatów wyglądały w przybliżeniu następująco: Wilson zwyciężył, Roosevelt zdobył znaczący wynik — około 27–28% głosów powszechnych i 88 głosów elektorskich — a Taft uzyskał znacznie mniej, plasując się za Rooseveltem. Podział głosów republikańskich umożliwił zwycięstwo demokracie.

Po 1912 roku Partia Postępowa szybko traciła na znaczeniu. Część jej działaczy i wyborców stopniowo wróciła do Partii Republikańskiej lub przeszła do Demokratów; brak silnej, trwałej struktury organizacyjnej, rozbieżności programowe i słabe wyniki w wyborach stanowych i do Kongresu sprawiły, że do 1918–1920 roku partia praktycznie przestała istnieć jako znaczący byt polityczny.

Dziedzictwo

Choć krótko żywa jako odrębna formacja, Partia Postępowa miała trwały wpływ na politykę amerykańską. Wiele postulatów programowych z 1912 roku — regulacja korporacji, reformy wyborcze, socjalne zabezpieczenia czy prawa pracownicze — stało się częścią szerszego dorobku ery progresywnej i znalazło odzwierciedlenie w późniejszych ustawach i zmianach konstytucyjnych. Ruch ten przyczynił się też do przesunięcia debaty publicznej w kierunku większej roli państwa w regulacji gospodarki i ochronie praw obywateli.

Szukaj według litery