George Roger Waters (ur. 6 września 1943 r.) jest angielskim muzykiem rockowym. Urodził się w Great Bookham, Surrey i we wczesnym dzieciństwie przeniósł się do Cambridge. Najbardziej znany jest jako basista, współprowadzący wokalista, główny autor tekstów i członek założyciel angielskiego zespołu Pink Floyd (1964–1986). Po odejściu współzałożyciela Syda Barretta w styczniu 1968 roku Waters przejął rolę głównego twórcy tekstów i koncepcyjnego lidera grupy; śpiewał partie wokalne w dużej części repertuaru zespołu w okresie swojej działalności. Jego pisma i koncepcje stały się fundamentem brzmienia i tożsamości Pink Floyd w kolejnych latach.

Najbardziej znaczący okres twórczości Watersa w Pink Floyd przypada na lata 1973–1979, kiedy zespół wydał serię przełomowych albumów studyjnych. Wydany w 1973 roku, The Dark Side of the Moon, stał się jednym z najlepiej sprzedających się i najdłużej utrzymujących się albumów na listach przebojów w dziejach muzyki rockowej; poruszał tematy alienacji, śmierci, pieniędzy i przemijania. Kolejne płyty — Wish You Were Here (1975), będący hołdem dla Syda Barretta i krytyką przemysłu muzycznego, Animals (1977), inspirowany satyrą na angielskie społeczeństwo i twórczością George'a Orwella, oraz koncepcyjny podwójny The Wall (1979) — ugruntowały pozycję Pink Floyd jako jednego z najważniejszych zespołów rockowych. The Wall, w dużej mierze oparty na osobistych doświadczeniach i zmaganiach Watersa, stał się komercyjnym i krytycznym sukcesem oraz jednym z najbardziej rozpoznawalnych dzieł rocka konceptualnego.

W 1983 roku Pink Floyd wydał The Final Cut — album niemal w całości napisany i zaśpiewany przez Rogera Watersa (David Gilmour występuje gościnnie wokalnie na jednym utworze). Płyta kontynuuje rozliczeniowe i antywojenne tematy znane z The Wall i przez wielu bywa postrzegana jako dzieło silnie nacechowane osobistą wizją Watersa. Z perspektywy czasu niektórzy krytycy i komentatorzy traktują ją jako krok pomiędzy twórczością zespołową a pierwszymi dziełami solowymi artysty. W sumie Pink Floyd, jako formacja, sprzedał ponad 200 milionów albumów na całym świecie, w tym ok. 74,5 miliona w Stanach Zjednoczonych.

Po formalnym i prawnym rozstaniu z Pink Floyd w połowie lat 80. Waters skupił się na karierze solowej. Wydał kilka istotnych albumów: The Pros and Cons of Hitchhiking (1984) — koncepcyjny materiał o rozterkach i wyobrażeniach, Radio K.A.O.S. (1987) — opowieść o izolacji, technologii i komunikacji, oraz wysoko oceniane Amused to Death (1992) — krytykę mediów, manipulacji informacją i wojny. W 1990 roku zorganizował monumentalny i szeroko komentowany koncert The Wall Concert w Berlinie (21 lipca 1990 r.) — występ na otwartym terenie między Potsdamer Platz a Bramą Brandenburską, który zgromadził setki tysięcy widzów i stał się jednym z najbardziej pamiętnych wydarzeń muzycznych końca XX wieku.

W 2005 roku Waters skomponował operę Ça Ira, osadzoną w realiach Rewolucji Francuskiej, która spotkała się z mieszanym, ale generalnie pozytywnym przyjęciem krytyków i publiczności. W tym samym roku powrócił na scenę z byłymi członkami Pink Floyd — Nickiem Masonem, Richardem Wrightem i Davidem Gilmourem — na historycznym koncercie Live 8 w londyńskim Hyde Parku 2 lipca 2005 r., co było pierwszym publicznym wspólnym występem wszystkich czterech od 24 lat.

Jako solista Waters intensywnie koncertuje od połowy lat 2000., prezentując zarówno własne repertuary, jak i wielkie dzieła Pink Floyd — m.in. całe wykonania Dark Side of the Moon oraz obszerne trasy po The Wall w latach 2010–2013. Jego koncerty słyną z rozbudowanej oprawy scenicznej, multimediów i politycznego przekazu. Waters jest również aktywny politycznie — znany z zaangażowania w sprawy antywojenne, praw człowieka i krytyki polityki międzynarodowej; jego stanowiska, szczególnie w kwestii konfliktu izraelsko‑palestyńskiego, wywoływały zarówno poparcie, jak i kontrowersje.

Dziedzictwo Rogera Watersa obejmuje kluczowy wkład w rozwój rocka konceptualnego oraz wpływ na pokolenia muzyków i słuchaczy. Jego teksty, tematyka albumów i widowiskowe realizacje sceniczne uczyniły go jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci muzyki XX i XXI wieku. Waters wielokrotnie otrzymywał wyróżnienia wraz z Pink Floyd — zespół został między innymi wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame — a jego płyty i koncerty pozostają przedmiotem analiz muzycznych i kulturoznawczych.