Robert Alan Probert (5 czerwca 1965 r. - 5 lipca 2010 r.) był kanadyjskim zawodowym prawym skrzydłowym hokeja na lodzie. W trakcie kariery w National Hockey League (NHL) rozegrał 1.016 oficjalnych spotkań, występując dla Detroit Red Wings i ChicagoBlackhawks. Był znany przede wszystkim jako twardy, fizyczny zawodnik i egzekutor – pod koniec lat 80. i na początku lat 90. tworzył kultowe duety bijatykarskie razem z kolegą z drużyny Joey'em Kocurem, z którym nazywano go jedną połową słynnych "Bruise Brothers".

Kariera i styl gry

Probert zadebiutował w NHL w połowie lat 80., szybko zyskując reputację zawodnika, który potrafi zarówno bronić kolegów z zespołu, jak i narzucać przeciwnikom swoją fizyczność. Choć największą sławę przyniosły mu spektakularne pojedynki i długie kary, potrafił też zdobywać ważne punkty dla swojej drużyny i wcielać się w rolę lidera na lodzie. Po zakończeniu aktywnej kariery w 2002 roku dołączył do zespołu radiowego Blackhawks, pozostając blisko klubu i środowiska hokejowego.

Na koniec kariery Probert zajmował czwarte miejsce w historii NHL pod względem łącznej liczby kar – zgromadził około 3.300 minut karnych, co podkreślało jego rolę jako jednego z najgroźniejszych egzekutorów epoki.

Problemy poza lodowiskiem

Po zakończeniu kariery Probert zmagał się z problemami związanymi z nadużywaniem substancji odurzających oraz z prawem. W dniu 05 lutego 2003 r. wszedł na odwyk, aby spróbować pokonać swoje uzależnienie. W czerwcu 2004 roku doszło do incydentu, w wyniku którego został aresztowany — według doniesień miał zaparkować swój BMW SUV po złej stronie ulicy i wdać się w kłótnię z osobami postronnymi o narkotyki. Wielu policjantów zostało zaangażowanych w interwencję, a Probert musiał być stłumiony paralizatorem i paralizatorem. Problemy te były szeroko relacjonowane i przez pewien czas przesłaniały jego sportowe dokonania.

Śmierć i dziedzictwo

5 lipca 2010 r., podczas rejsu łodzią po jeziorze St. Clair w towarzystwie dzieci, teścia i teściowej, Probert nagle doświadczył silnego bólu w klatce piersiowej i zasłabł. Jego teść, Dan Parkinson, Kornwalia, Ontario, szef policji, natychmiast przystąpił do reanimacji, lecz pomimo wysiłków Proberta przewieziono do szpitala regionalnego w Windsor, gdzie stwierdzono zgon. Jego pogrzeb odbył się 9 lipca 2010 r. w Windsor w Ontario. W uroczystości uczestniczyło wielu byłych kolegów i rywali, w tym Dino Ciccarelli, Tie Domi, Gerard Gallant, Doug Gilmour, Stu Grimson, Joey Kocur, Brad McCrimmon, Darren McCarty i Steve Yzerman, a także dyrektor generalny Red Wings Ken Holland oraz właściciele Mike i Marian Ilitch. Mowę pogrzebową wygłosił Steve Yzerman.

Po śmierci jego mózg został przekazany Instytutowi Dziedzictwa Sportowego (Sports Legacy Institute), aby pomóc naukowcom badającym skutki wstrząsów mózgu i innych urazów związanych ze sportem. W lutym 2011 roku badacze z Uniwersytetu Bostońskiego poinformowali, że u Proberta stwierdzono zmiany zgodne z przewlekłą encefalopatią urazową (CTE) — odkrycie, które wzmocniło ogólnoświatową dyskusję na temat bezpieczeństwa w sportach kontaktowych i skutków wielokrotnych urazów głowy.

Dziedzictwo

Bob Probert pozostaje postacią budzącą silne emocje: dla jednych ikona twardego hokeja i obrońca kolegów, dla innych symbol kontrowersji związanych z przemocą na lodzie i konsekwencjami zdrowotnymi, jakie niesie ze sobą gra w takim stylu. Jego kariera i późniejsze badania nad jego mózgiem miały istotny wpływ na rosnącą świadomość ryzyka urazów głowy w hokeju oraz na rozwój zasad i procedur mających na celu ochronę graczy.