Jean Paul Pierre Casimir-Perier (wymowa francuska: [ʒɑ̃ kazimiʁ pɛʁje]; 8 listopada 1847 - 11 marca 1907) był francuskim politykiem, piątym prezydentem III Republiki Francuskiej.
Urodził się w Paryżu, jako syn Auguste'a Casimir-Perier i wnuk Casimir Pierre'a Perier, premiera Ludwika Filipa. Rozpoczął życie publiczne jako sekretarz swojego ojca, który był ministrem spraw wewnętrznych za prezydentury Thiersa.
17 sierpnia 1883 roku został podsekretarzem stanu ds. wojny, którą to funkcję pełnił do 7 stycznia 1885 roku. W latach 1890-1892 był wiceprezesem Izby Poselskiej, a w 1893 r. jej prezesem. 3 grudnia został premierem i ministrem spraw zagranicznych, ale zrezygnował w maju 1894 r. i został ponownie wybrany na prezydenta izby.
24 czerwca 1894 roku, po zabójstwie prezydenta Carnota, został wybrany na prezydenta republiki 451 głosami, przy 195 głosach Henri Brissona i 97 Charlesa Dupuy. Był prezydentem tylko przez sześć miesięcy. Dzień po rezygnacji Dupuy, 14 stycznia 1895 roku, Casimir-Perier podał się do dymisji, twierdząc, że był ignorowany przez ministrów, którzy nie konsultowali się z nim przed podjęciem decyzji i nie informowali go o wydarzeniach politycznych, zwłaszcza w sprawach zagranicznych.
Od tego czasu całkowicie porzucił politykę i poświęcił się interesom - zwłaszcza górnictwu. Na procesie Alfreda Dreyfusa w Rennes, zeznania Casimira-Periera, w przeciwieństwie do zeznań generała Merciera, miały wielką wartość dla sprawy Dreyfusa.